خواجوی کرمانی (غزلیات)/از عمر چو این یک دو نفس بیش نداریم

by خواجوی کرمانی

از عمر چو این یک دو نفس بیش نداریمبنشین نفسی تا نفسی با تو برآریم چون دل بسر زلف سیاه تو سپردیمباز آی که تا پیش رخت جان بسپاریم جز غم بجهان هیچ نداریم ولیکنگر هیچ نداریم غم هیچ نداریم ز آنروی که از روی نگارین تو دوریمرخسار زر اندوده به خونابه نگاریم دیوانه آن غمزه‌ی عاشق کش مستیمآشفته‌ی آن سلسله‌ی غالیه باریم با طلعت زیبای تو در باغ بهشتیمبا بوی خوشت همنفس باد بهاریم از باده نوشین لبت مست و خرابیموز نرگس مخمور تو در عین خماریم هم در تو اگر زانکه ز دست تو گریزیمهم با تو اگر زانکه پیام تو گزاریم چون فاش شد این لحظه ز ما سر انا الحقفتوی بده ای خواجه که مستوجب داریم آنرا غم دارست که دور از رخ یارستما را چه غم از دار که رخ در رخ یاریم دی لعل روان بخش تو می‌گفت که خواجوخوش باش که ما رنج تو ضایع نگذاریم