خواجوی کرمانی (غزلیات)/آن ماه پری رخ را در خانه نمیبینم
ظاهر
| آن ماه پری رخ را در خانه نمیبینم | وین طرفه که بی رویش کاشانه نمیبینم | |||||
| بینم دو جهان یکموی از حلقهی گیسویش | وز گیسوی او موئی در شانه نمیبینم | |||||
| گنجیست که جز جانش ویرانه نمییابم | شمعیست که جز عقلش پروانه نمیبینم | |||||
| از خویش ز بیخویشی بیگانه شدم لیکن | جز خویش در آن حضرت بیگانه نمیبینم | |||||
| هر چند که جانانه در دیدهی باز آید | تا دیده نمیدوزم جانانه نمیبینم | |||||
| چون دانه ببیند مرغ از دام شود غافل | من در ره او دامی جز دانه نمیبینم | |||||
| چندانکه بسر گردم چون اشک درین دریا | جز اشک درین دریا دردانه نمیبینم | |||||
| اینست که مجنونرا دیوانه نهد عاقل | ورنی من مجنونش دیوانه نمیبینم | |||||
| تخفیف کن از دورم ساقی دو سه پیمانه | کز غایت سرمستی پیمانه نمیبینم | |||||
| بفروش بمی خواجو خود را که درین معنی | جز پیر مغان کس را فرزانه نمیبینم | |||||