خواجوی کرمانی (غزلیات)/آنکه جز نام نیابند نشان از دهنش

by خواجوی کرمانی

آنکه جز نام نیابند نشان از دهنشبر زبان کی گذرد نام یکی همچو منش راستی را که شنیدست بدینسان سرویکه دمد سنبل سیراب ز برگ سنمش هرکه در چین سر زلف بتان آویزدآستین پر شود از نافه‌ی مشک ختنش گر چه از مصر دهد آگهی انفاس نسیمبوی یوسف نتوان یافت جز از پیرهنش هر غریبی که مقیم در مه رویان شدتا در مرگ کجا یاد بود از وطنش کشته‌ی عشق چو از خاک لحد برخیزدچو نکوتر نگری تر بود از خون کفنش من نه آنم که بتیغ از تو بگردانم رویشمع دلسوخته نبود غم گردن زدنش دوش خواجو سخنی از لب لعلت می‌گفتبچکید آب حیات از لب و ترشد سخنش