دیوان حافظ/هاتفی از گوشه میخانه دوش

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش دیوان حافظ  از حافظ
هاتفی از گوشه میخانه دوش
یا رب این نوگل خندان که سپردی بمنش
تصحیح: محمد قزوینی و دکتر قاسم غنی


۲۸۴ هاتفی از گوشهٔ میخانه دوشگفت ببخشند گنه می بنوش ۲۸۴
 لطف الهی بکند کار خویشمژدهٔ رحمت برساند سروش 
 این خرد خام بمیخانه برتا می لعل آوردش خون بجوش 
 گر چه وصالش نه بکوشش دهندهر قدر ای دل که توانی بکوش 
 لطف خدا بیشتر از جرم ماستنکتهٔ سربسته چه دانی خموش 
 گوش من و حلقهٔ گیسوی یارروی من و خاک در می فروش 
 رندی حافظ نه گناهیست صعببا کرم پادشه عیب پوش 
 داور دین شاه شجاع آنکه کردروح قدس حلقهٔ امرش بگوش 
  ای ملک العرش مرادش بده  
  وز خطر چشم بدش دار گوش