حافظ (غزلیات)/دل سراپرده محبت اوست

از ویکی‌نبشته
پرش به: گشتن، جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(دل سراپرده محبت اوست)
'


دل سراپرده‌ی محبت اوست دیده، آیینه‌دار طلعت اوست
من که سر درنیاورم به دو کون، گردنم زیر بار منّت اوست
تو و طوبی و ما و قامتِ یار... فکر هر کس به‌قدرِ همت اوست
گر من آلوده‌دامن‌ام، چه عجب؟ همه‌عالم گواه عصمت اوست
من که باشم در آن حرم که صبا پرده‌دار حریم حرمت اوست؟
بی‌خیالش مباد منظر چشم زان‌که این‌گوشه جای خلوت اوست
هر گلِ نو که شد چمن‌آرای زَ اثر رنگ و بوی صحبت اوست
دور مجنون گذشت و نوبت ماست هر کسی پنج‌روز نوبت اوست
ملکت عاشقی و گنج طرب هر چه دارم، ز یمن همت اوست
من و دل گر فدا شدیم، چه باک؟! غرض اندر میان، سلامتِ اوست
فقر ظاهر مبین؛ که حافظ را سینه گنجینه‌ی محبت اوست