حافظ (غزلیات)/به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(به کوی میکده هر سالکی که ره دانست)
'


بکوی میکده هر سالکی که ره دانستدری دگر زدن اندیشهٔ تبه دانست
زمانه افسر رندی نداد جُز بکسیکه سرفرازی عالم در این کله دانست
بر آستانهٔ میخانه هر که یافت رهیز فیض جام می اسرار خانقه دانست
هر آنکه راز دو عالم ز خطّ ساغر خواندرموز جام جم از نقش خاک ره دانست
ورای طاعت دیوانگان ز ما مطلبکه شیخ مذهب ما عاقلی گنه  
دلم ز نرگس ساقی امان نخواست بجانچرا که شیوهٔ آن ترک دل سیه دانست
ز جور کوکب طالع سحرگهان چشممچنان گریست که ناهید دید و مه دانست
حدیث حافظ و ساغر که میزند پنهانچه جای محتسب و شحنه، پادشه  
بلندمرتبه شاهی که نُه رواق سپهر
نمونهٔ ز خم طاق بارگه دانست