دیوان حافظ/بر سر آنم که گر ز دست برآید

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(بر سر آنم که گر ز دست برآید)
'


۲۳۲ بر سر آنم که گر ز دست بر آیددست بکاری زنم که غصه سر آید ۱۸۷
 خلوت دل نیست جای صحبت اضداددیو چو بیرون رود فرشته درآید 
 صحبت حکّام ظلمت شب یلداستنور ز خورشید جوی بو که برآید 
 بر در ارباب بی‌مروّت دنیاچند نشینی که خواجه کی به درآید 
 ترک گدائی مکن که گنج بیابیاز نظر رهروی که در گذر آید 
 صالح و طالح متاع خویش نمایندتا که قبول افتد و که در نظر آید 
 بلبل عاشق تو عمر خواه که آخرباغ شود سبز و شاخ گل ببر آید 
  غفلت حافظ در این سراچه عجب نیست  
  هر که بمیخانه رفت بیخبر آید