حافظ (غزلیات)/بر سر آنم که گر ز دست برآید

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(بر سر آنم که گر ز دست برآید)
'


 بر سَر ِ آنم که گر ز دست برآیددست به کاری زنم که غصه سر آید 
 بگذرد این روزگار تلخ تر از زَهربار دگر روزگار چون شِکَر آید 
 بلبل عاشق! تو عمر خواه, که آخِرباغ شود سبز و شاخ ِگل به بَر آید 
 صبرو ظفر, هر دو دوستان قدیمندبر اثر ِ صبر نوبت ِ ظفر آید 
 صالح و طالح متاع خویش نمایندتا چه قبول افتد و چه در نظر آید. 
 خلوت دل نیست جایِ صحبتِ اضداد:دیو چو بیرون رود فرشته درآید! 
 بر در ِاربابِ بی‌مروتِ دنیاچند نشینی که خواجه کِی به درآید؟ 
 صحبتِ حکام ظلمتِ شبِ یلداست,نور ز خورشید خواه, بو که برآید! 
 غفلتِ حافظ در این سراچه, عجب نیست:هر که به میخانه رفت بی‌خبر آید!