جامی (اورنگ پنجم یوسف و زلیخا)/چو دل با دلبری آرام گیرد

by جامی

	چو دل با دلبری آرام گیرد			ز وصل دیگری کی کام گیرد؟
	زلیخا را در آن فرخنده‌منزل			همه اسباب حشمت بود حاصل
	غلامی بود پیش رو، عزیزش			نبود از مال و زر کم، هیچ چیزش
	پرستاران گل‌بوی گل‌اندام			پرستاری‌ش را بی‌صبر و آرام
	کنیزان دل آشوب دل آرای			پی خدمتگری ننشسته از پای
	سیه فامانی از عنبر سرشته			ز شهوت پاک‌دامن، چون فرشته
	مقیمان حریم پاکبازی			امینان حرم در کارسازی
	زلیخا با همه در صفه‌ی بار			که یک‌سان باشد آنجا یار و اغیار
	بساط خرمی افکنده بودی			درون پرخون و لب پرخنده بودی
	به ظاهر با همه گفت و شنو داشت			ولی دل جای دیگر در گرو داشت
	به صورت بود با مردم نشسته			به معنی از همه خاطر گسسته
	ز وقت صبح تا شام کارش این بود			میان دوستان کردارش این بود
	چو شب بر چهره مشکین پرده بستی،			چو مه در پرده‌اش تنها نشستی
	خیال دوست را در خلوت راز			نشاندی تا سحر بر مسند ناز
	به زانوی ادب بنشستی‌اش پیش			به عرض او رسانیدی غم خویش
	ز ناله چنگ محنت ساز کردی			سرود بی‌خودی آغاز کردی
	بدو گفتی که: «ای مقصود جانم!			به مصر از خویشتن دادی نشان‌ام
	عزیز مصر گفتی خویش را نام			عزیزی روزیت بادا! سرانجام!
	به مصر امروز مهجور و غریب‌ام			ز اقبال وصالت بی‌نصیب‌ام
	به نومیدی کشید از عشق کارم			سروش غیب کرد امیدوارم
	بدان امیدم اکنون زنده مانده			ز دامن گرد نومیدی فشانده
	به نوری کز جمالت بر دلم تافت			یقین دانم که آخر خواهم‌ات یافت
	ز شوقت گرچه خونبارست چشمم			به سوی شش جهت چارست چشمم
	تویی از هر دو عالم آرزویم			تو را چون یافتم، از خود چه جویم؟»
	سحر کردی بدین گفتار شب را			نبستی زین سخن تا روز لب را
	چو باد صبح جستن کردی آغاز			بر آیین دگر دادی سخن ساز
	چه گفتی؟ گفتی: «ای باد سحرخیز!			شمیم مشک در جیب سمن‌بیز،
	به معشوقان بری پیغام عاشق			بدین جنبش دهی آرام عاشق
	ز دلداران «نوازش نامه» آری			کنی غم‌دیدگان را غم‌گساری
	کس از من در جهان غم‌دیده‌تر نیست			ز داغ هجر ماتم‌دیده‌تر نیست
	دلم بیمار شد دلداری‌ام کن!			غمم بسیار شد غمخواری‌ام کن!
	به هر شهری خبر پرس از مه من!			به هر تختی نشان جو از شه من!
	گذار افکن به هر باغ و بهاری!			قدم نه بر لب هر جویباری!
	بود بر طرف جویی زین تک و پوی			به چشم آید تو را آن سرو دلجوی»
	ز وقت صبح، تا خورشید تابان			به جولانگاه روز آمد شتابان
	دلی پردرد، چشمی خون‌فشان داشت			به باد صبحدم این داستان داشت
	چو شد خورشید، شمع مجلس روز			زلیخا همچو حور مجلس‌افروز
	پرستاران به پیشش صف کشیدند			رفیقان با جمالش آرمیدند
	به آن صافی‌دلان پاک‌سینه			به جای آورد رسم و راه دینه
	به هر روز و شبی این بود حالش			بدین آیین گذشتی ماه و سالش
	به سر می‌برد از این سان روزگاری			به ره می‌داشت چشم‌انتظاری
	بیا جامی! که همت برگماریم			ز کنعان ماه کنعان را بیاریم
	زلیخا با دلی امیدوارست			نظر بر شاهراه انتظارست
	ز حد بگذشت درد انتظارش			دوابخشی کنیم از وصل یارش