جامی (اورنگ هفتم خردنامه اسکندری)/سخن ز آسمان‌ها فرود آمده‌ست

by جامی

	سخن ز آسمان‌ها فرود آمده‌ست			بر اقلیم جان‌ها فرود آمده‌ست
	بود تابش ماه و مهر از سخن			بود گردش نه سپهر از سخن
	سخن مایه‌ی سحر و افسو بود			به تخصیص وقتی که موزون بود
	زدم عمری از بی‌مثالان مثل			سرودم به وصف غزالان غزل
	نمودم ره راست عشاق را			ز آوازه پر کردم آفاق را
	به قصد قصاید شدم تیزگام			برآمد به نظم معمام نام
	ز بی‌چارگی‌ها درین چارسوی			به قول رباعی شدم چاره‌جوی
	کنون کرده‌ام پشت همت قوی			دهم مثنوی را لباس نوی
	کهن مثنوی‌های پیران کار			که مانده‌ست از آن رفتگان یادگار،
	اگرچه روان‌بخش و جان‌پرورست			در اشعار نو لذت دیگرست
	دل نونیازان کوی امید			خط سبز خواهد نه موی سفید
	دریغا که بگذشت عمر شریف			به جمع قوافی و فکر ردیف
	کند قافیه تنگ بر من نفس			از آن چون ردیف‌ام فتد کار پس
	نیاید برون حرفی از خامه‌ام			که نبود سیه‌رویی نامه‌ام