بر معتقدات مذهبی است زیرا موافق مذهب آنها این عالم مخلوط از خوبی و بدی است بنابراین باید کوشید که بدی بر خوبی نچربد از این جهت هر کار خوب یا بد ارزشی دارد و تعرفۀ آن معین است و نیز از مختصر مذکور معلوم است که مجازات در نظر آریانهای ایرانی در حکم کفاره بوده از اطلاعات مذکور که مبنی بر استنباطات از آوستا است من جمله این نتیجه حاصل می‌شود که آریانهای ایرانی ملتی بودند آرام-طالب امنیت-معتقد بدنیای دیگر و جزای اخروی بعضی از مجازات‌ها می‌رساند که از دورۀ زندگانی صحراگردی و چوپانی آنها مانده (مثلا مجازات بدرفتاری با سگ و حیوانات اهلی و غیره).
نیز قابل توجه است که ناقص کردن مقصر مثل بریدن گوش و بینی و امثال آن در جزو جزاهای آوستائی ذکر نشده و بنابراین باید گفت که این نوع مجازات‌ها عرفی بوده یا شاهان هخامنشی آن را از بابل و آسور اقتباس کرده‌اند راجع به مجازات‌ها در دورۀ هخامنشی و ساسانی در فوق سطری گفته شده و احتیاجی به تکرار آن نیست فقط این نکته را تذکر می‌دهیم که انوشیروان تغییراتی در مجازات‌ها داد توضیح آنکه: اولا از سختی مجازات ارتداد تا اندازه‌ای کاست بخصوص اگر کسی مذهب موسوی یا عیسوی را اختیار می‌کرد ثانیاً راجع به جنایاتی که مجازات آن ناقص کردن مقصر بود بحکم این شاه در دفعۀ اولی ناقص کردن ممنوع شد یعنی به گرفتن جزای نقدی اکتفا می‌کردند و در صورت تکرار فقط گوش یا بینی را می‌بریدند.
