ولات ایالات علیا، که پیتون را از پارت رانده بودند، قواشان را جمع کرده در صدد برآمدند، که به پیتون حمله کنند. چنین بود سوابق سلکوس و پیتون.
اکنون مقتضی است بذکر وقایع برگردیم.
اومن و ولات ایالات علیا[۱]
در این موقع، که قشونهای ولات برای حمله به پیتون جمع و حاضر بودند، فرستادگان اومن در رسیدند و کمک ولات را خواستند. سابقا احکامی هم از طرف سلطنت صادر شده بود، که با اومن همه نوع همراهی کنند. بنابراین، ولات فوراً تکلیف اومن را پذیرفتند و در رأس ولات پهسستاس[۲] والی پارس قرار گرفت. بالاتر گذشت، که این والی مقدونی زبان پارسی را آموخته بود و اهالی پارس او را دوست داشتند، زیرا با پارسیها موافق عادات آنها رفتار میکرد و نیز دیودور گوید، که اسکندر فقط به او اجازه داده بود، لباس پارسی بپوشد (کتاب ۱۹، بند ۱۴).
قوّه پهسستاس در این وقت عبارت بود: از ده هزار کماندار و فلاخندار پارسی، سه هزار نفر از اقوام مختلف، که باسلوب مقدونی مسلّح بودند، ششصد سوار یونانی و تراکی و بیش از چهارصد نفر پارسی. پولهمون[۳] مقدونی، که والی کرمان بود، بر ۱۵۰۰ پیاده و ۷۰۰ سوار فرمان میداد. سی برتیوس والی رخّج ۱۰۰۰ پیاده و ۱۱۶ سوار فرستاده بود و اکسیارتس والی پاراپامیزاد، پدر زن اسکندر، ۱۲۰۰ پیاده و ۴۰۰ سوار به سرداری آندروباز[۴].
ستاسانور والی هرات و زرنگ (سیستان)، که به قشون باختری ملحق گردیده بود، بر قوّهای مرکب از ۱۵۰۰ پیاده و ۱۰۰۰ سوار ریاست میکرد. قوّهای هم اوداموس از هند آورده بود، که از حیث عدّه به ۵۰۰ سوار، ۳۰۰۰ پیاده و ۱۲۰ فیل میرسید. بنابراین، قواء ولات تقریبا، عبارت از ۱۸۰۰۰ پیاده و ۴۶۰۰ سوار بود.
