میرفتند، مجبور گردید به قلعهای، که (ن را) نام داشت و چنانکه پلوتارک گوید، بین کاپادوکیّه و لیکااونیّه واقع بود، پناه ببرد. عدّه همراهان و دوستان او در این وقت به ۶۰۰ نفر سوار و پیاده میرسید، و حال اینکه جنگ را با آنتیگون با بیست هزار نفر پیاده و پنجهزار نفر سوار شروع کرده بود. آنتیگون قلعه (ن را) را محاصره کرد، ولی دیری نگذشت، که بواسطه تغییر نقشههایش صلاح خود را در این دید، که با اومن کنار بیاید. جهت این بود، که آنتیگون پس از بهرهمندی در جنگ با اومن دریافت، که لشکرش زیاد است و میتواند دعوی استقلال کرده، از اطاعت آنتیپاتر خارج شود، بنابراین با اومن ملاقات و مذاکراتی کرد، که او را با خود همراه گرداند. شرایط اومن این بود: او را از تقصیراتی، که بوی وارد میکردند، مبرّی بدانند و ایالات سابقش را به او رد کنند.
آنتیگون پیشنهاد اومن را به آنتیپاتر اطلاع داد و اومن هم هیئتی نزد او برای مذاکرات فرستاد. رئیس این هیئت شخصی بود هی یرونیم[۱] نام، که تاریخ جانشینان اسکندر را نوشته است (دیودور، کتاب ۱۸، بند ۴۰-۴۱).
جنگ آنتیگون با آلستاس
آنتیگون، پس از بهرهمندی خود در جنگ با اومن، درصدد جنگ با آلستاس، برادر پردیکّاس نایب السّلطنة سابق و داماد او آتّالوس، برآمد و برای اینکه ناگهان بر دشمن بتازد، در هفت شبانه روز، هفتاد و پنج فرسنگ راه رفته بشهر کری توپولیس[۲] واقع در پیسیدیّه رسید. آلستاس ۱۶ هزار پیاده و نهصد سوار داشت، آنتیگون چهل هزار پیاده، هفتهزار سوار و فیلهای جنگی زیاد. با وجود این آلستاس ایستاد و با ابرام جنگید، ولی محصور گشت و اگرچه از محاصره با زحمات و مشقات زیاد بیرون جست، ولی بالاخره شکست خورد و بقیّة السّیف قشونش فرار کرد، امّا آتّالوس با چند نفر از سران سپاه اسیر گردید. بعد، آلستاس با نزدیکان و خدمه خود بشهر ترمس[۳] واقع در پیسیدیّه فرار کرده، در آنجا یارانی
