شور صحیح بیائید (یعنی تمام شرایط را بپذیرید. م.). سفرا این جواب را به مردم ابلاغ کردند و بر اثر این جواب یأسی شدید در همه جا حکمفرما شد. مردم آتن تصوّر میکردند، که آنها را بردهوار خواهند فروخت و نیز میدیدند، که تا سفیر دیگری بفرستند، عدّهای زیاد از مردم از گرسنگی خواهند مرد. از طرف دیگر کسی جرئت نمیکرد پیشنهاد خراب شدن دیوار آتن و پیره را بکند، زیرا آریستوکرات،[۱] که گفته بود، باید شرایط اسپارتیها را قبول کرد، بمحبس افتاده بود و شرایط اسپارتیها این بود، که دیوار آتن و پیره از هر طرف (این بندر را دو دیوار با آتن اتصال میداد) به مسافت ده استاد (تقریبا ۱۸۵۰ ذرع) خراب شود. اینکه سهل است آتنیها قرار داده بودند، که این مسئله موضوع مشورتی واقع نشود. احوال چنین بود، تا اینکه ترامن[۲] اظهار کرد، که اگر بخواهند او را نزد لیزاندر امیر البحر اسپارت بفرستند، خواهد توانست بفهمد، که مقصود اسپارتیها از خراب کردن دیوارها اسارت آتن است یا میخواهند اجرای مقاصد خودشان را تأمین کنند. آتنیها او را نزد امیر البحر اسپارتی فرستادند و او بیش از سه ماه نزد لیزاندر بماند، زیرا تصوّر میکرد، که قحطی آتنیها را بقبول تمام شرایط اسپارت مجبور خواهد کرد. در ماه چهارم ترامن برگشت و گفت، که لیزاندر مرا نگاهداشته بود و بالاخره بمن جواب داد، که او اختیاراتی برای مذاکرهٔ صلح ندارد و باید ترامن به اسپارت نزد افورها برود. پس از این جواب مردم آتن سفارتی مرکّب از ده نفر، که دهمینش همان ترامن بود، به اسپارت فرستادند و لیزاندر هم آریستوت[۳] را، که از آتن اخراج کرده بودند، نزد افورها فرستاده پیغام داد: من به آتنیها گفتهام، که فقط شما (یعنی افورها) میتوانید حکم صلح یا جنگ واقع شوید. پس از ورود ترامن و سایر سفرا به سلّاسی افورها پرسیدند، قصد شما چیست و آنها جواب دادند، که اختیاراتی برای عقد عهد صلح داریم. پس از آن افورها مجلسی از یونانیهای متحد تشکیل کردند و کرنتیها، تبیها و سایر یونانیها جواب دادند، که نباید داخل هیچ نوع مذاکرهای با آتن شد، بل باید آن را از بیخ و بن خراب کرد. لاسدمونیها
