برگه:SiratAlSutur.pdf/۵

	بشنو این دو بیت را که رواست			کز حدیقه بمدح شیر خداست
	هر عدو را که او فکند ز پای			نام بر دستش و زننده خدای
	نشوی غافل از بنی هاشم			وز یدالله فوق ایدیهم
	مدح شه کاملان چنین گفتند			همه دُرهای معنوی سفتند
	چه قلم بود یا رب آن و چه دست			قلم اینجا رسید سر بشکست

سبب نظم

	از جوانی بخط بدی میلم			عشق خط راندی از مژه سیلم
	بر سر کوی کم قدم زدمی			تا توانستمی قلم زدمی
	که ز انگشتها قلم کردی			بخیالی خطی رقم کردی
	از قضا میر مفلسی روزی			پیشم آمد بسان دلسوزی
	قلم و کاغذ و دواتم جُست			بیست و نه حرف را ز حرف نخست
	بنوشت و روان بدستم داد			شدم از التفات او دلشاد