برگه:Shahriyarane Gomnam.pdf/۲۵۶

	ز نیزه‌ها همه صحرا چو نیستان شده بود			همه چو شیران در نیستان گرفته مکان
	بسان طوفان از کوه برآمدند ولیک			بخاست بر ز می از خون حلقشان طوفان
	به حمله سپه شاه خیل ایشان را			به تیغ کرده رمیده دل و خمیده روان
	به ساعتی تنشان شد نشانه زوبین			به ساعتی دلشان شد نشانه پیکان
	ز هول تیر سواران بلند قد عدو			شدند گوژونوان اندر آن بسان کمان
	به جان ز شاه نرسته از آن سپاه دو بهر			به تن نرست و به مال آن کجا برست به جان
	سپاهشان را کشته سپاه شاه زمین			امیرشان را کرده اسیر شاه زمان
	امیر همچو شبان شد و سپه چو رمه			شود رمیده رمه چون شود گرفته شبان
	نه مهتر است و نه کهتر بدین سپاه اندر			که نیست مهتری از کافراش و ز دزدان
	اگر نبودی تأیید شاه شیر شکار			وگر نبودی اقبال میر شهرستان
	به کارزاری از پیش لشکر چندین			چگونه گشتی آواره لشکر چندان
	ولیکن ایشان ز انبوه خیل نازیدند			ملک ننازد الا به فره یزدان
	به آفتاب برآورد افسر اسلام			به زیر خاک فروبرد رایت کفران
	خدایگان به زمانی ز کافران بستد			به تیغ کینه فضلون و کینه مملان
	تو زی برون شده بودی به شهر خصم‌اندر			که تا بر آتش بوم و برش کنی ویران
	چنانکه موسی عمران به کوه آتش جست			پیمبری یافت از کوه موسی عمران
	یکی سپاه شکستی دلیر و شاه شکن			شهی گرفتی لشکر فروز و گردافشان

از این شعرها برمی‌آید که سپاه گرجیان و ارمنیان انبوه‌تر از سپاه مسلمانان بوده‌اند بااین‌حال لشکری شکستشان داده و پادشاهشان دستگیر کرده. بس شگفت است که نه در تاریخ گرجیان و نه در تاریخ ارمنیان یاد این داستان را نکرده‌اند و هرگز نتوان دانست که این شاه دستگیر شده که بوده است.

لشکری و امیر ابو الفضل جعفر

از داستانهای لشکری که از شعرهای قطران برمی‌آید یکی گرد آمدن او با امیر ابو منصور وهسودان روادی و دیگری آوردن اوست غزان را از آذربایگان به آران که ما این دو داستان را در بخش دومین یاد کرده‌ایم^[۱].

---

1. صفحه‌های ۲۰۰-۱۸۱ بخش دومین دیده شود.