برگه:Shahnameh-Jules Mohl-01.pdf/۱۸۷

	رمیدند از آن پهلو نامور			دلاور بیآمد بنزدیک در
	بزد گرز وبشکست زنجیر وبند			چنان چون از آن نامور شد بسند
	برون آمد از در بکردار باد			بگردن برش گرز وسر پر زباد		۱۸۳۵
	همی رفت تازان سوی ژنده پیل			خروشنده مانند دریای نیل
	نگه کرد کوهی خروشنده دید			زمین زیر او دیگ جوشنده دید
	رمان دید ازو نامداران خویش			برآنسان که بیند رخ گرگ میش
	تهمتن یکی نعره زد همچو شیر			نترسید وآمد بر او دلیر
	چو پیل دمنده مر اورا بدید			بکردار کوهی بر او دوید		۱۸۴۰
	برآورد خرطوم پیل ژیان			بد آن تا برستم رساند زنان
	تهمتن یکی گرز زد بر سرش			که خم گشت بالای که پیکرش
	بلرزید بر خود که بیستون			بزخمی بیفتاد خوار وزبون
	بیفتاد پیل دمنده زپای			تهمتن بیآمد سبک باز جای
	بخفت وچو خورشید از خاوران			برآمد بسان رخ دلبران		۱۸۴۵
	بزال آگهی شد که رستم چه کرد			زیپل دمنده برآورد گرد
	بیک گرز بشکست گردنشرا			بخاک اندر افگند مر تنش را
	سپهبد چو بشنید ازین سان سخن			که چون بود کردار از آغاز وبن
	بگفتا دریغ از چنان ژنده پیل			که بودی خروشان چو دریای نیل
	بسا رزمگاها که آن پیل مست			حمله سپه پاک بر هم شکست		۱۸۵۰
	اگرچه که در رزم پیروزگر			بدی به ارو رستم زال زر
	بفرمود تا رستم آمد برش			ببوسید با دست سال وسرش
	بدو گفت که ای بچّهٔ نرّه شیر			برآورده چنگال وگشته دلیر
	بدین کودکی نیست همتای تو			بفرّ وبمردی وبالای تو
	کنون پیشتر زآنکه آواز تو			برآید وز آن بگسلد ساز تو		۱۸۵۵
	بخون نریمان میانرا ببند			برو تازیان تا بکوه سپند
	حصاری ببینی سر اندر صحاب			که بر وی نپرّید پرّان عقاب

۱۸۳