برگه:Shahnameh-Jules Mohl-01.pdf/۱۴۲

نامه نوشتن زال نزدیک سام و احوال نمودن

سپهبد نویسنده را پیش خوانددل آگنده بودش همه بر فشاند یکی نامه فرمود نزدیک سامسراسر نوید و درود و پیام بخط از نخست آفرین گستریدبدآن دادگر کو زمین آفرید ازویست شادی ازویست زورخداوند ناهید و بهرام و هور خداوند هست و خداوند نیستهمه بندگانیم و ایزد یکیست۷۵۰ ازو باد بر سام نیرم درودخداوند گوپال و شمشیر و خود چمانندهٔ دیزه هنگام گردچرانندهٔ کرگس اندر نبرد فزایندهٔ باد آوردگاهفشانندهٔ خون از ابر سیاه گرایندهٔ تاج و زرّین کمرنشانندهٔ شاه بر تخت زر بمردی هنر در هنر ساختهسرش از هنرها برافراخته۷۵۵ چو سام نریمان گه کارزاربمردی نهست و نباشد سوار من او را بسان یکی بنده‌امبمهرش روان و دل آگنده‌ام ز مادر بزادم بدآنسان که دیدز گردون بمن بر ستمها رسید پدر بود در ناز خزّ و پرندمرا بوده سیمرغ در کوه هند نیازم بد آن کو شکار آوردابا بچّگان در شمار آورد۷۶۰ همی پوست از باد بر من بسوختزمان تا زمان خاک چشمم بدوخت همی خواندندی مرا پور سامبر اورنگ بد سام و من بر کنام چو یزدان چنین راند اندر بوشبرین گونه پیش آوریدم روش کس از حکم یزدان نیاید گزیغاگر چه بپرّد برآید بمیغ ستان گر بدندان بخاید دلیربدرّد از آواز او چرم شیر۷۶۵ گرفتار فرمان یزدان بوداگر چند دندانش سندان بود یکی کار پیش آمدم دل شکنکه نتوان ستودنش بر انجمن پدر که دلیرست و نرّ اژدهاستاگر بشنود گفت کهتر رواست