برگه:SalaamaanWaAbsaal.pdf/۷

۹۵مدح او خواهم که گویم سالهایابم از مداحیش اقبالها لیک کوته میکنم این باب رامختصر می‌سازم این اطناب را جِرم خورشید از افق گشته بلندعالمی از پرتو او بهره‌مند نیست حد ذرهٔ بی دست و پایتا بمدح او شود دستان سرای مدح او گفتن نه حد هر کس استنام او گفتم همین مدحم بس است

(حکایت آن شاعر که دعویء مداحیء شاه)

(کرد و نامهٔ مختصر بر نام شاه پیش آورد)

۱۰۰شاعری شد پیش شاه نامورکای ز رفعت سوده بر افلاک سر در مدیحت تازه شعری گفته‌امگوهری روشن چو دُرّی سفته‌ام گرچه خلقی دُرّ مدحت سفته‌انداینچنین مدحی ترا کم گفته‌اند نامهٔ آنگه بدست شاه دادکرده نام شاه و بس در وی سواد شاه گفتش کای تهی از عقل و هوشبه که باشی از چنین مدحی خموش ۱۰۵نیست نقش نامه‌ات جز نام و بسذکر نام کس نباشد مدح کس نی بملک و عدل وصفم کردهٔنی حدیث تخت و تاج آوردهٔ دور ازین اوصاف چون نامم بریآن نباشد شیوهٔ مدح‌آوری گفت شاها تو بدین فرخنده نامیافتی شهرت باوصاف کرام هر که خواند نام تو یا بشنودجز بدین اوصاف ذکرش کی رود ۱۱۰چون بود نامت برین اوصاف دالدفتری باشد ز اوصاف کمال گرچه حرفی غیر ازین مذکور نیستمدح تو گر خوانم آن را دور نیست

(اظهار عجز از استیفای ثنا کردن و دست تضرع بادای دعا برآوردن)

شاه را فضل و هنر بیحد بودوصف آن کی طاقت بخرد بود