برگه:SalaamaanWaAbsaal.pdf/۶

شاه عادل نیست جز ظل‌الٓهخلق را ظل‌الٓه آمد پناه هر چه ذات شخص ازان پیرایه استپیش دانا مثل آن در سایه است ۷۵هست چون این سایه عین سایه دارهان و هان تا ننگری در سایه خوار سایه عکس ذات صاحب سایه استوز صفات ذات او پر مایه است هرچه در ذاتش نهانست از صفاتباشد از سایه هویدا در جهات از شکوه خسروان کامگارمیشود فر الٓهی آشکار ور برین دعوی ترا باید گواهرو نظر کن در شه عالم پناه ۸۰شهریاری کز یسار و از یمینعرصهٔ ملک جمش زیر نگین شاه یعقوب آن جهانداری که هستبا علوش ذروهٔ افلاک پست ملک هستی فسحت میدان اوگوی گردون در خم چوگان او خاک نعل رخش او بوسد هلالپشت کوژ او برین معنیست دال بر سر این طارم دور از گزندقدر او زین خاکبوسی شد بلند ۸۵دست او رسم کرم را تازه کردجود حاتم را بلند آوازه کرد نام او دیباچهٔ دیوان عدلحکم او سنجیدهٔ میزان عدل نور عدلش در شبستان عدمکرده حبس ظلمت ظلم و ستم شد ز حسن خُلق مشهور زمنهست میراث وی این خلق حسن والدش موکب بدارالخلد رانداز وی این خلق حسن میراث ماند ۹۰پایهٔ از تخت او چرخ کبودتاجداران پیش تختش در سجود پیش تختش کس ز سجده سر نتافتهر که سر بر تافت از وی سر نیافت سروری سر خاک راهش کردنستآبرو رو در رهش آوردنست هر کرا سر در ره او خاک شدخاک او تاج سر افلاک شد هر کرا خاک درش داد آبرویشد هر آب رو بچشمش آب جوی