برگه:SalaamaanWaAbsaal.pdf/۳۹

همچو گل از دست من دامن مکشخنجر خار جفا بر من مکش در هوای تست تاجم فرق سایوز برای تست تختم زیر پای رو بمعشوقان نابخرد منهافسر دولت ز فرق خود منه دست دل در شاهد رعنا مزنتخت شوکت را به پشت پا مزن منصب تو چیست چوگان باختنرخش زیر ران بمیدان تاختن نی گرفتن زلف چون چوگان بدستپهلوی سیمین بران کردن نشست در شکارستان اگر تیر افگنیگاه آهو گاه نخچیر افگنی نه کزین آهووشان شیر گیربینمت نخچیر وار آماج تیر ۷۰۰در صف مردان روی شمشیر زنوز تن گُردان شوی گردن فگن نه که از گُردان مرد افگن جهیپیش شمشیر زنی گردن نهی ترک این کردار کن بهر خدایور نه خواهم زین غم افتادن ز پای سالها بهر تو ننشستم ز پاشرم بادت کافگنی از پا مرا

(اشارت بخونریزیء شیرویه خسرو را و نامبارکی‎ء آن بر وی)

غرق خون چون خسرو از شیرویه خفتنکتهٔ خوش در حق شیرویه گفت ۷۰۵کای بدا شاخی که آب از اصل خوردسر کشید از آب و قصد اصل کرد اصل را چون کند و شد میدان فراخخشک و بی بر بر زمین افتاد شاخ

(جواب گفتن سلامان بادشاه را)

چون سلامان آن نصیحت گوش کردبحر طبع او ز گوهر جوش کرد گفت شاها بندهٔ رای تو امخاک پای تخت فرسای تو ام هرچه فرمودی بجان کردم قبوللیکن از بی‎ صبری‎ء خویشم ملول ۷۱۰نیست از دست دل رنجور منصبر بر فرموده‌ات مقدور من