برگه:SalaamaanWaAbsaal.pdf/۳۵

در دل از مژگان او خارش خلیدوز کمند زلف او مارش گزید ز ابروانش طاقت او گشت طاقوز لبش شد تلخ شهدش در مذاق نرگس جادوی او خوابش ببردحلقهٔ گیسوی او تابش ببرد ۶۲۰اشک او از عارضش گلرنگ شدعیشش از یاد دهانش تنگ شد دید بر رخسار او خال سیاهگشت از آن خال سیه حالش تباه دید جعد بیقرارش بر عذارزآرزوی وصل او شد بیقرار شوقش از پرده برون آورد لیکدر درون اندیشهٔ میکرد نیک که مبادا گر چشم طعم و صالطعم آن بر جان من گردد وبال ۶۲۵آن نماند با من و عمر درازمانم از جاه و جلال خویش باز دولتی کان مرد را جاوید نیستبخردان را قبلهٔ امّید نیست

(حکایت آن زاغ کور بر لب دریای شور که حواصل او را)

(آب شیرین میداد امّا وی را آن قبول نیفتاد)

بود همچون بوم زاغی روز کورجا گرفته بر لب دریای شور بودی از دریای شور آبشخورشدادی آن شورابه طعم شکّرش از قضا مرغی حواصل نام اوحوصله سر چشمهٔ انعام او ۶۳۰سایهٔ دولت بفرق او فگندنآمدش شورابهٔ دریا پسند گفت پیش آ ای ز شوری در گِلهکآب شیرینت دهم از حوصله گفت ترسم کآب شیرین چون چشمطعم آب شور گردد ناخوشم زآب شیرین مانم و باشد نفورطبع من ز آبشخور دریای شور بر لب دریا نشسته روز و شبدر میان هر دو مانم تشنه لب ۶۳۵به که سازم هم بآب شور خویشتا نیاید رنج بی آبیم پیش