و دانست که مسرور از عشق دیوانه است با و گفت با تو دیگر بی گرو بازی نکنم مسرور گفت بهرچه گوئی گروی بندیم زین المواصف گفت تو سوگند یاد کن و من نیز سوگند یاد میکنم که هیچ یک از ما دیگری را نفریبد پس هر دو سوگند یاد کردند آنگاه زین الموصف گفت ای مسرور اگر من ترا غلبه کنم ده دینار بستانم و اگر تو بر من غلبه کنی من چیزی ندهم مسرور گمان کرد که بروی غلبه خواهد کرد گفت ایخاتون باید خلاف سوگند نکنی من ترا در بازی قوی تر از خود میبینم زین المواصف گفت آری مخالفت نکنم پس با یکدیگر ببازی مشغول شدند و بیدقها براندند زین المواصف فرزین بر اثر بیدقها براند ورخ ها برو نزدیک کرد و اسبها پیش برد و زین المواصف دیبای ازرق بر سر داشت او را از سر بنهاد و آستین از ساعد بلورین بر کرد و دست بمهرهای سرخ برده بمسرور گفت بر حذر باش و مسرور از دیدن آنحالت مدهوش گشت و عقلش برفت و خواست که دست بمهرهای سپید برد دستش بمهرهای سرخ رفت زین المواصف گفت ایمسرور عقل تو کجاست که سرخها از من وسفید ها از تست مسرور گفت هر که روی تو بیند عقل او بر جای نماند القصه زین المواصف دانست که مسرور باو مشغول است گفت ایمسرور آنگه بمراد خویش رسی که بر من غلبه کنی و من بازی نخواهم کرد مگر هر بار بیکصد دینار مسرور گفت من بشرط راضی هستم پس ببازی مشغول بودند و زین المواصف برو غلبه همیکرد و او در هر بار یکصد دینار همی داد و تا بامدادان ایشان را کار همین بود و مسرور یکبار بروی غلبه نمیکرد آنگاه مسرور بر پای خاست زین المواصف گفت ای مسرورچه میخواهی مسرور گفت همی خواهم بمنزل خویش رفته زر و مال بیاورم که بمقصود خویشتن برسم زین المواصف گفت هر چه خواهی بکن در حال مسرور بمنزل خویش رفته همه مال خود باز آورد چون بنزد زین المواصف رسید این دو بیتی برخواند
| در محنتم آنروی جهان سوز افکند | اندر غمم آنروی دل افروز افکند | |||||
| من روی ترا بخواب دیدم یکشب | آنشب صنما مرا باینروزافکند | |||||
چون مسرور دو بیتی بانجام رسانید ببازی بنشستند و زین المواصف او را غلبه همی کرد و مسرور یک کرت نمی توانست که برو چیره شود و تاسه روز ایشان را کار همین بود تا اینکه زین المواصف همه مال او بگرفت آنگاه با و گفت ای مسرور چه خواهی کرد مسرور جواب داد در سردکان گرو می بندیم زین الواصف پرسید دکان را قیمت چند است مسرور جواب داد پانصد دینار است پنج دور دیگر باهم بازی کردند زین المواصف بر او چیره شد پس از آن بر کنیزکان وعقارات و باغها و خانها بازی کرد زین المواصف در همه دور برو غلبه کرده همه آنها بگرفت پس از آن روی بمسرور کره گفت دیگر ترا چیزی هست که بر آن بازی کنی مسرور جواب داد بحق آنکسی که مرا بدام محبت تو در افکنده دیگر چیزی ندارم زین المواصف گفت ایمسرور اگر تو از کرده پشیمانی مالهای خود را بگیر و از نزد ما بیرون شو که ترا حلال میکنم مسرور جواب داد بحق آنکه این کارها مقدر کرده اگر توجان از من بستانی هر آینه اندک مینماید آنگاه زین المواصف گفت چون چنین است برخیز و قاضی و گواهان حاضر آورده تمامت املاک و عقار بمن بفروش در حال برخاسته قاضی و گواهان حاضر آورد چون قاضی را چشم بزین المواصف افتاد از حسن و جمال او شگفت ماند و عقلش برفت مسرور گفت ایها القاضی حجتی نویس که تمامت املاک وعقار مسرور بفلان قیمت بزین المواصف منتقل گشته و قاضی ورقه نوشته گواهان خط بگذاشتند و زین المواصف حجت بگرفت چون قصه بدینجا رسید با مداد شد و شهرزاد لب از داستان فروبست
چون شب هشتصد و چهل و هشتم بر آمد
گفت ایملک جوانبخت زین المواصف بدانمضمون حجت بگرفت با مسرور گفت اکنون از پی کار خویش رو آنگاه کنیز زین المواصف که هیوب نام داشت روی بمسرور کرده گفت از برای ما شعری نغز بخوان مسرور این ابیات بر خواند
| من از اینجا بملامت نروم | که من اینجا بامیدی گروم | |||||
| گوش دل رفته بآواز سماع | نتوانم که نصیحت شنوم | |||||
| همه گوباد ببر خرمن عمر | دو جهان بی تو نیر زد دو جوم | |||||
پس از آن هیوب گفت ای مسرور شعری دیگر بخوان مسرور این ابیات برخواند
| مرا تا نقره باشد می فشانم | ترا تا بوسه باشد می ستانم | |||||
| و گر فردا بزندان میبرندم | بنقد امروز اندر بوستانم | |||||
| جهان بگذار تا بر من سرآید | که کام دل تو بودی از جهانم | |||||
چون زین المواصف این ابیات بشنید از فصاحت او در عجب گشت و گفت ای مسرور این جنون ترک کن و بعقل خویش باز گرد و از پی کار خویشتن شو که تو مال و عقار خود در بازی شطرنج تلف کردی و بمقصود دست نیافتی اکنون ترا راهی نمانده که بمقصود توانی رسید مسرور روی بزین المواصف کرده گفت ایخاتون هر چه میخواهی طلب کن تا من از بهر تو حاضر آورم زین المواصف گفت ای مسرور ترا مالی نمانده مسرور گفت ای روشنی چشم من اگر خود مالی نداشته باشم مردم مرا یاری کنند زین المواصف گفت کسی که خود همواره یاری کرده باشد چگونه میتواند که از دیگری یاری جوید مسرور گفت مرا یاران و پیوندان هستند که من هر چه از ایشان بخواهم مضایقه نکند زین المواصف گفت از تو چهار نافه مشک اذفر و چهار حقه غالیه و چهار رطل عنبر و چهار هزار دینار زر و چهار صد حله دیبای ملوکانه زرین طراز همی خواهم ای مسرور اگر اینها از بهر من بیاوری ترا از وصل کامیاب کنم مسرور گفت ای شمسه خوبان اینها بر من بسی آسان است و همین دم آنچه خواهی پدید آورم این بگفت و از خانه بیرون رفت زین المواصف کنیزک خود هیوب را از پی او بفرستاد تا قدر و منزلت او را نزد مردم بداند در آنهنگام که مسرور در کوچهای شهر میرفت چشمش بهیوب افتاده بایستاد تا هیوب برسید با و گفتای هیوب بکجا میروی هیوب گفت خاتون مرا از پی تو فرستاده تا قدر و منزلت ترا معلوم کنم مسرور ای هیوب بخدا سوگند دست من از مال تهیست و تهی دستان را قدر و منزلت نباشد کنیزک گفت چون چنین است چرا بزین المواصف وعده دادی مسرور گفت بسیار وعده ها است که خداوندان آنها وفا نمیکنند و عاشق از وعده دروغ ناگزیر است هیوب چون اینسخن بشنید گفت که خاطر آسوده دار بخدا سوگند که در پیوستن تو باو سبب خواهم بود آنگاه هیوب