برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۷۲

---

۳۶۲

خیام

 

---

۳۰۲ – ۱۳۴ حج

	آن لعل در آبگینهٔ ساده بیار،			آن محرم و مونس هر آزاده بیار،
	چون میدانی که مدّة عالم خاک			بادیست که زود بگذرد؛ باده بیار.

۳۰۳ – ۳۲ حج – ۴۴ کم – ۱۶۲ رز – ۹۰ بو

	آن[۱] می که حیات[۲] جاودانیست بخور			سرمایهٔ لذت جوانیست بخور[۳]،
	سوزنده چو آتش است؛ لیکن غم را،			سازنده[۴] چو آب زندگانی است بخور.

۳۰۴ – ۲۲۷ کم ۱۵۰ رز

	از بودنی؛ ای مرد،[۵] چه داری تیمار			وز فکرت بیهوده دل و جان افکار!
	خرّم بزی و جهان بشادی گذران؛			تدبیری با تو بوده است اوّل کار[۶]؟!.

۳۰۵ – ۲۴۳ کم – ۱۵۱ رز

	از گردش روزگار بهری برگیر،			بر تخت طرب نشین؛ بکف ساغر گیر[۷]،
	از طاعت و معصیت خدا مستغنی است؛			باری.. تو مراد خود ز عالم برگیر.

۳۰۶ – ۲۱۴ حج

	از هرچه خورد رند، شراب اولیتر.			با سبز خطان، بادهٔ ناب اولیتر.
	عالم همه سر بسر خرابست و یباب،			در جای خراب هم خراب اولیتر.

۳۰۷ – ۱۲۹ کم – ۱۵۲ رز

	افلاک که جز غم نفزایند دگر،			بنهند[۸] یکی تا بربایند[۹] دگر.
	ناآمدگان اگر بدانند که ما			از دهر چه میکشیم؛ نایند دگر.

۳۰۸ – ۸۳ حج – ۱۵۳ رز – ۸۶ بو

	او را خواهی؛ از زن و فرزند ببر،			مردانه در آ، ز خویش و پیوند ببر.
	هر چیز که هست، بند را هست ترا؛			با بند چگونه ره روی[۱۰]؟ بند ببر.

---

1. کم و رز و بو – زان.
2. کم – بو – شراب.
3. کم – سرمایه عیش این جهانیست بخور.
4. کم – برنده.
5. رز – ای دوست.
6. رز – تدبیر نه با تو کرده‌اند آخر کار.
7. کم – و ساغر برگیر.
8. رز – ننهند.
9. رز – نربایند.
10. رز – میروی.