برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۹۹۳

— ۳۸۱ —

---

	ای با همه کس بصلح و با ما بخلاف			جرم از تو نباشد گنه از بخت منست

*

	از بسکه بیازرد دل دشمن و دوست			گوئی بگناه مسخ کردندش پوست
	وقتی غم او بر همه دلها بودی			اکنون همه غمهای جهان بر دل اوست

*

	ای در دل من رفته چو خون در رگ و پوست			هرچ آن بسر آیدم ز دست تو نکوست
	ای مرغ سحر تو صبح برخاستهٔ			ما خود همه شب نخفته‌ایم از غم دوست

*

	چون حال بدم در نظر دوست نکوست			دشمن ز جفا گو ز تنم برکن پوست
	چون دشمن بیرحم فرستادهٔ اوست			بدعهدم اگر ندارم این دشمن دوست

*

	غازی ز پی شهادت اندر تک و پوست			وانرا که غم تو کشت فاضلتر ازوست
	فردای قیامت این بدان کی ماند			کان کشتهٔ دشمنست و آن کشتهٔ دوست؟

*

	گر دل بکسی دهند باری بتو دوست			کت خوی خوش و بوی خوش و روی نکوست
	از هر که وجود صبر بتوانم کرد			الا ز وجودت که وجودم همه اوست

*

	گر زخم خورم ز دست چون مرهم دوست			یا مغز برآیدم چو بادام از پوست
	غیرت نگذاردم که نالم بکسی			تا خلق ندانند که منظور من اوست

*

	گویند رها کنش که یاری بدخوست			خوبیش نیرزد بدرشتی که دروست
	بالله بگذارید میان من و دوست			نیک و بد و رنج و راحت از دوست نکوست