برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۹۶۲

— ۳۵۰ —

---

	ای که نیازمودهٔ صورت حال بیدلان			عشق حقیقیست[۱] اگر حمل مجاز میکنی
	ای که نصیحتم کنی کز پی او دگر مرو			در نظر سبکتکین عیب ایاز میکنی
	پیش نماز بگذرد سرو روان و گویدم			قبلهٔ اهل دل منم سهو نماز میکنی
	دی بامید گفتمش داعی دولت توام			گفت دعا بخود بکن گر بنیاز میکنی
	گفتم اگر لبت گزم می خورم و شکر مزم			گفت خوری اگر پزم قصه دراز میکنی
	سعدی خویش خوانیم پس بجفا برانیم			سفره اگر نمینهی در بچه باز میکنی؟

۶۲۳ – خ

	دیدار مینمائی و پرهیز میکنی			بازار خویش و آتش ما تیز میکنی
	گر خوندل خوری فرح‌افزای میخوری			ور قصد جان کنی طرب‌انگیز میکنی
	بر تلخ عیشی من اگر خنده آیدت			شاید که خندهٔ شکرآمیز میکنی
	حیران دست و دشنهٔ زیبات مانده‌ام			کاهنگ خون من چه دلاویز میکنی
	سعدی گلت شکفت همانا که صبحدم			فریاد بلبلان سحرخیز میکنی[۲]

۶۲۴ – ط

	روزی بزنخدانت[۳] گفتم به سیمینی			گفت ار نظری داری ما را به ازین بینی
	خورشید و گلت خوانم هم ترک ادب باشد			چرخ مه و خورشیدی باغ گل و نسرینی
	حاجت بنگاریدن نبود رخ زیبا را			تو ماه پری پیکر زیبا و نگارینی
	بر بستر هجرانت شاید که نپرسندم[۴]			کس سوخته خرمن را گوید بچه غمگینی؟
	بنشین که فغان از ما برخاست در ایامت			بس فتنه که برخیزد هر جا که تو بنشینی[۵]

---

1. حقیقی است.
2. در قدیمترین نسخه این بیت نیست و مقطع بیت سوم چنین است:

   	بر عیش تلخ سعدی اگر خنده آیدت			شاید که خندهٔ شکر آمیز میکنی

3. بزنخدانش.
4. بینند و نپرسندم.
5. هر جای که بنشینی.