این برگ همسنجی شدهاست.
— ۱۹۵ —
| در ازل رفتست ما را دوستی | لا تخونونی فعهدی ماانصرم | |||||
| بذل روحی فیک امر هین | خود چه باشد در کف حاتم درم؟ | |||||
| بندهام تا زندهام بی زینهار | لم ازل عَبداً و اَوصالی رِمَم | |||||
| شنعةُ العذّال عندی لم تُفد | کز ازل بر من کشیدند این[۱] رقم | |||||
| گر بنالم وقتی از زخمی[۲] قدیم | لا تلومونی فَجرُ حی ما التحم | |||||
| ان تُردَ محو البرایا فانکشف | تا وجود خلق ریزی در عدم | |||||
| عقل و صبر از من چه میجوئی که عشق | کُلما اَسستُ بنیاناً هدم | |||||
| انت فی قلبی الم تعلم به | کز نصیحت کن[۳] نمیبیند الم؟ | |||||
| سعدیا جان صرف کن در پای دوست | انّ غایات الامانی تُغتنم | |||||
۳۵۵– ط، م
| انتبه قبلَ السحر یا ذالمنام | نوبت عشرت بزن پیش آر جام | |||||
| تا سوار عقل بردارد دمی | طبع شورانگیز را دست از لگام | |||||
| دوری از بط در قدح کن پیش از آنک | در خروش آید خروس صبح بام | |||||
| مرغ جانم را بمشکین سلسله | طوق بر گردن نهادی چون حَمام | |||||
| ز آهنین چنگال شاهین غمت | رخنه رخنست اندرون من چو دام | |||||
| ساعتی چون گل بصحرا درگذر | یکزمان چونسرو در بستان خرام | |||||
| تا شود بر گل نکوروئی وبال | تا شود بر سرو رعنائی حرام | |||||
| طوطیان جان سعدی را بلطف | شکری ده از لب یاقوت فام | |||||
| نالهٔ بلبل بمستی خوشترست | ساتکینی ساتکینی ای غلام | |||||
