برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۶۹۲

— ۸۲ —

---

	بی یاد تو نیستم زمانی			تا یاد کنم دگر زمانت
	کوته نظران کنند و حیفست			تشبیه بسرو بوستانت
	وابرو که تو داری ای پریزاد			در صید چه حاجت کمانت؟
	گوئی بدن ضعیف سعدی			نقشیست گرفته از میانت
	گر واسطهٔ سخن نبودی			در وهم نیامدی دهانت
	شیرین‌تر ازین سخن نباشد			الاّ دهن شکرفشانت

۱۵۲– ط

	بیا که نوبت صلحست و دوستی و عنایت			بشرط آنکه نگوئیم از آنچه رفت حکایت
	برین یکی شده بودم که گرد عشق نگردم			قضای عشق درآمد[۱] بدوخت چشم درایت
	ملامت من مسکین کسی کند که نداند			که عشق تا بچه حدست و حسن تا بچه غایت
	ز حرص من چه گشاید تو ره بخویشتنم ده			که چشم سعی ضعیفست بیچراغ هدایت
	مرا بدست تو خوشتر هلاک جان گرامی			هزار باره، که رفتن بدیگری بحمایت
	جنایتی که بکردم اگر درست بباشد[۲]			فراق روی تو چندین[۳] بسست حدّ جنایت
	بهیچ روی نشاید خلاف رای تو کردن			کجا برم گله از دست پادشاه ولایت؟
	بهیچ صورتی اندر نباشد اینهمه معنی			بهیچ سورتی اندر نباشد اینهمه آیت
	کمال حسن وجودت بوصف راست نیاید			مگر هم آینه گوید چنانکه هست حکایت
	مرا سخن بنهایت رسید و فکر بپایان			هنوز وصف جمالت[۴] نمیرسد بنهایت
	فراقنامهٔ سعدی بهیچ گوش نیامد			که دردی از سخنانش درو نکرد سرایت

۱۵۳– ب

	سر تسلیم نهادیم بحکم و رایت			تا چه اندیشه کند رای جهان آرایت
	تو بهر جا که فرود آمدی و خیمه زدی			کس دیگر نتواند که بگیرد جایت

---

1. در نسخه‌های تازه: ترا بدیدم و بازم.
2. بپرسی.
3. ما را.
4. کمالت.