برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۶۳۴

— ۲۴ —

---

	مرا بهرچه کنی دل نخواهی[۱] آزردن			که هرچه دوست پسندد بجای دوست رواست
	اگر عداوت و جنگست در میان عرب			میان لیلی و مجنون محبتست و صفاست
	هزار دشمنی افتد بقول[۲] بدگویان			میان عاشق و معشوق دوستی برجاست
	غلام قامت آن لعبت قباپوشم			که در[۳] محبت رویش هزار جامه قباست
	نمیتوانم بی‌او نشست یک ساعت			چرا که از سر جان بر نمیتوانم خاست
	جمال در نظر و شوق همچنان باقی			گدا اگر همه عالم بدو دهند گداست
	مرا بعشق تو اندیشه از ملامت نیست			و گر کنند ملامت نه بر من تنهاست
	هر آدمی که چنین شخص دلستان بیند			ضرورتست که گوید بسرو ماند راست
	بروی خوبان گفتی[۴] نظر خطا باشد			خطا نباشد دیگر مگو چنین[۵] که خطاست
	خوشست با غم هجران دوست سعدی را			که گر چه رنج[۶] بجان میرسد امید دواست
	بلا و زحمت امروز بر دل درویش			از آن خوشست که امید رحمت فرداست

۴۴– ط

	بوی گل و بانگ مرغ برخاست			هنگام[۷] نشاط و روز صحراست
	فرّاش خزان ورق بیفشاند			نقاش صبا چمن بیاراست
	ما را سر باغ و بوستان نیست			هر جا که توئی تفرّج آنجاست[۸]
	گویند نظر بروی خوبان			نهیست، نه این نظر که ما راست
	در روی تو سرّ صنع بیچون			چون آب در آبگینه پیداست
	چشم چپ خویشتن برآرم			تا چشم نبیندت[۹] بجز راست
	هر آدمئی که مُهر مهرت			در وی نگرفت سنگ خاراست
	روزی تر و خشک من بسوزد			آتش که بزیر دیگ سوداست

---

1. نخواهد.
2. میان.
3. از.
4. خوب بگفتی.
5. پندارم این نظر.
6. درد.
7. ایّام.
8. شکل غلط قبلی: هر کجا که توئی ...
9. تا روی نبینمت.