برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۴۶۱

در عشق و مستی و شور

— ۱۲۱ —

---

	نرفته ز شب همچنان بهرهٔ			که ناگه بکشتش پریچهرهٔ
	همیگفت و میرفت دودش بسر			که اینست[۱] پایان عشق ای پسر
	اگر عاشقی[۲] خواهی آموختن			بکشتن فرج یابی از سوختن
	مکن گریه بر گور[۳] مقتول دوست			برو خرمی کن[۴] که مقبول اوست
	اگر عاشقی سر مشوی از مرض			چو سعدی فرو شوی دست از غرض
	فدائی ندارد ز مقصود چنگ			و گر بر سرش تیر بارند و سنگ
	بدریا مرو گفتمت زینهار			و گر میروی تن بطوفان سپار

---

1. همین بود.
2. ره اینست اگر.
3. قبر.
4. قل الحمدلله.