برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۴۵۵

در عشق و مستی و شور

— ۱۱۵ —

---

	ببین کاتشی کرمک خاکزاد			جواب از سر روشنائی چه داد
	که من روز و شب جز بصحرا نیم			ولی پیش خورشید پیدا نیم

حکایت^[۱]

	ثنا گفت بر سعد زنگی کسی			که بر تربتش باد رحمت بسی
	درم داد و تشریف و بنواختش			بمقدار خود منزلت[۲] ساختش
	چو الله و بس دید بر نقش زر			بشورید و بر کند خلعت ز بر
	ز سوزش چنان شعله در جان گرفت			که بر جست و راه بیابان گرفت
	یکی گفتش از همنشینان دشت			چه دیدی که حالت دگرگونه گشت؟
	تو او زمین بوسه دادی بجای[۳]			نبایستی آخر زدن پشت پای
	بخندید[۴] کاول ز بیم و امید			همی لرزه بر تن فتادم چو بید
	بآخر ز تمکین الله و بس			نه چیزم بچشم اندر آمد نه کس

حکایت

	بشهری در از شام غوغا فتاد			گرفتند پیری مبارک نهاد
	هنوز آن حدیثم بگوش اندرست			چو قیدش نهادند بر پای و دست
	که گفت ارنه سلطان اشارت کند			کرا زهره باشد که غارت کند؟
	بباید چنین دشمنی دوست داشت			که میدانمش دوست بر من گماشت
	اگر عز و جاهست و گر ذل و قید			من از حق شناسم، نه از عمر و زید
	ز علت مدار – ای خردمند – بیم			چو داروی تلخت فرستد حکیم

---

1. این حکایت در بعضی از نسخه‌ها نیست.
2. بقدر هنر پایگه.
3. سه جای.
4. به پیچید.