برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۲۵۳

مثنویات^[۱]

در پند و اخلاق

	ای چشم و چراغ اهل بینش			مقصود وجود آفرینش[۲]
	صاحب دل لاینام قلبی			مهمان ابیت عند ربی
	در وصف تو لانبی بعدی			خود وصف تو و زبان سعدی؟[۳]

---

	همه را ده چو میدهی موسوم			نه یکی راضی و دگر محروم
	خیر با همگنان بباید کرد			تا نیفتد میان ایشان گرد
	کانچه در کفهٔ بیفزاید			بدگر بیخلاف در باید

---

	عدل و انصاف و راستی باید			ور خزینه تهی بود شاید
	نکند هرگز اهل دانش و داد			دل مردم خراب و گنج آباد
	پادشاهی که یار درویشست			پاسبان ممالک خویشست

---

1. بعضی از مثنویات که در بوستان و گلستان آمده ما تکرار آنرا لازم ندانستیم.
2. در بعضی از نسخه‌های چاپی و متأخر افزوده‌اند:

   	ای عرش مجید بارگاهت			وی کعبه و قبله در پناهت
   	ای بر سر خلق سایهٔ تو			وی چرخِ کمینه پایهٔ تو

3. وصفت چکند زبان سعدی.