این برگ همسنجی شدهاست.
— ۱۸۹ —
| روان دردمندم را ببندیش | اگر دستت دهد تدبیر و رائی | |||||
| وگر دانی که چشمم را بسازد | بساز از بهر چشمم توتیائی | |||||
| ندیدم در جهان چون خاک شیراز | وزین ناسازتر آب و هوائی | |||||
| گرم پای سفر بودی و رفتار | تحول کردمی زینجا بجائی | |||||
| حکایت برگرفت آن پیر فرتوت | ز جور دور گیتی ماجرائی | |||||
| طبیب محترم درماند عاجز | ز دستش تا بگردن در بلائی | |||||
| بگفتا صبر کن بر درد پیری | که جز مرگش نمیبینم دوائی | |||||
***
| ضمیر مصلحت اندیش هر چه پیش آید | بتجربت بزند بر مِحک دانائی | |||||
| اگر چه رای تو در کارها بلند بود | بود بلندتر از رای هر کسی رائی | |||||
***
| مرا گر صاحب دیوان اعلی | چرا گوید بخدمت مینیائی | |||||
| چو میدانم قصور پایهٔ خویش | خلاف عقل باشد خودنمائی | |||||
| بای فضیلة أسعی الیکم | و کل الصید فی جوف الفراء | |||||
***
| بشنو از من سخنی حق پدر فرزندی | گر برای من و اندیشهٔ من خرسندی | |||||
| چیست دانی سر دینداری و دانشمندی | آن روا دار که گر بر تو رود بپسندی | |||||
***
| رحم الله معشر الماضین | که بمردی قدم سپردندی | |||||
| راحت جان بندگان خدای | راحت جان خود شمردندی | |||||
| کاش آنان چو زنده مینشوند | باری این ناکسان بمردندی | |||||
