حمل بنه داشته است[۱]. طبری گوید، این پادشاه، بیش از هرکس، به جواهرات و ظروف و اوانی گرانبها، و امثال آن مایل بود.
باری عجائب بارگاه خسرو پرویز ورد زبان مورخان ایرانی و عرب است. بلعمی[۲]و ثعالبی. دوازده چیز شگفت از خسرو حکایت کردهاند. من جمله: قصر تیسفون، درفش کاویان[۳][۴]، زن او شیرین، رامشگران و مغنیان دربار: سرکش و باربذ یا پهلبد[۵]، ریدک خوشآرزوگ[۶]. اسب شبدیز-فیل سفید. هرتسفلد گوید[۷]. این طرز شماره تقلیدی است از هندیان، چنانکه قصد «هفت گوهر» بوداییان شباهت تام بنفایس دوازدهگانه خسروپرویز دارد، فردوسی جداگانه با توصیفات شاعرانه از این نفایس سخن میراند، و هفت «گنج» خسرو را[۸]بتفصیل میشمارد، که در آن ضمن فقط نام دو شگفتی از شگفتیهای ثعالبی مندرج است. مسلما این شرح را از خوذاینامگ نقل نکردهاند زیرا که فقط در شاهنامه فردوسی و کتاب ثعالبی دیده میشود، و بلعمی هم از آن استفاده کرده است. مأخذ این روایت تحقیقا آن قسمت
- ↑ طبری، ص ۹۰۴۱، نلدکه، ص ۳۵۳. در نهایه (برون، ص ۲۵۰) تقریبا همین اعداد ذکر شده است و چنین بنظر میرسد، که هر دو از یک منبع این مطلب را گرفتهاند. مقایسه شود با بلعمی، چاپ زتنبرگ، ج ۲، ص ۳۰۵.
- ↑ زتنبرگ، ص ۵-۳۰۴.
- ↑ ص ۶۹۸ و بعد.
- ↑ رک فصل دهم.
- ↑ Pahladadh
- ↑ پایینتر از این اشخاص صحبت خواهد شد. مقایسه شود با ص ۴۳۹، یادداشت ۶.
- ↑ تخت خسرو، سالنامه مجموعههای آثار هنری پروس Der Thron,des,Khosro Jahrbuch der preussischen Kunstsammlungen، ج ۴۱، ص ۳-۲ یادداشت ۷.
- ↑ چاپ مهل، ج ۸، ص ۳۲۸.
