خانهها، و تنورها، و کاروانسراها، ساخت.[۱] اما هر چند توانگری مطلوب است، فقر شرافتمندانه بر ثروتمندی غیر عادلانه ترجیح دارد.[۲] آنکس، که بدبختیها و رنجهایی که از جانب اهریمن و سایر موجودات شریر بر او وارد میشود، با شکیبایی و بردباری تحمل میکند، شایسته ثنا و ستایش است[۳]، مخصوصا کسی که آرزوهای نفس را به قوه عزت نفس میکشد، و خشم را با صبر و حسد را با بیم، و زشتنامی و شهوت را با خرسندی و خوی ستیزهجویی را با انصاف و عدالت فرومینشاند، سزاوار تمجید است[۴].
کفنفس تنها وسیله است، که شخص را بکسب فضایلی میرساند، که زیور حیات بشری محسوب میشود. باید پیوسته به مهربانی سخن گفت و در برابر مخاطب چهره را دژم نکرد[۵]، زیرا که ادب و ملایمت عنوان خلق نیکو است[۶]. تهمت بدتر از جادوگری است[۷]. هرگز نباید بفکر انتقام بود و به کسی بدی روا داشت.[۸] هر که دامی مینهد، نخست خود در آن افتد[۹].
باید در غذا حد اعتدال را نگاهداشت، تا تن سلامت ماند،[۱۰] و از گفتار در حین
