کسی نام شرکاء جرم خود را افشاء میکرد پاداش مییافت[۱]، لکن کسی که شیئی مسروق را پنهان میکرد، کیفر او معادل کیفر سارق بود[۲]. با سارقین بومی و بیگانگان چه از حیث لباس در موقع سرما و چه از حیث دوا در موقع مرض بیک نهج رفتار نمیشد[۳]. در نکاذوم نسک[۴] از تعقیب قضایی و «امتحان» و اعدام جادوگران بحث شده است.
معلوم نیست که در حقوق ایران حبسهای با موعد معین وجود داشته است یا خیر. اما توقیف مقدماتی ممکن بود تا مدت غیر محدودی دوام پیدا کند. بموجب نکاذوم[۵] مقصرین را در مکانی غیر مطبوع حبس مینمودند و بر حسب مورد عدهای از جانوران موذی در آن مکان رها میکردند: تئودوره[۶] اسقف صور، در تأیید این مطلب روایت میکند، که عیسویان را گاهی در سیاه چال میانداختند و عدهای موش با آنها همراه میکردند و دست و پای محبوسین را میبستند، بقسمی که این جانوران حریص را نتوانند دفع کنند و آن جانوران گرسنه محکومین را پس از آزار و رنج متمادی پاره میکردند[۷]. بعلاوه حبس وسیله از میان بردن بیسروصدای اشخاص بلندمرتبت بوده، که وجودشان برای کشور و شاه خطر داشت. قلعۀ مستحکمی واقع در خوزستان، که گیلگرد یا اندمشن[۸] نام داشت، یک نوع قلعۀ
- ↑ ایضاً، کتاب ۸، فصل ۲۱، فقره ۱۱.
- ↑ ایضاً، کتاب ۸، فصل ۲۱، فقره ۸.
- ↑ ایضاً، کتاب ۸، فصل ۱۹، فقره ۵۵.
- ↑ ایضاً، کتاب ۸، فصل ۴۲، فقره ۲-۱.
- ↑ ایضاً، کتاب ۸، فصل ۱۹، فقره ۴۴.
- ↑ Theodoret
- ↑ لابور. ص ۱۱۰.
- ↑ هوبشمان شباهت این نام را، که بهوسیله متون ارمنی بما رسیده است، با اندمشک نام باستانی شهر دزفول خاطرنشان کرده است (صرف و نحو ارمنی، ج ۱، ص ۱۹).
