تو گر بمال و امل پیش ازین نداری میل جدا شو از امل و گوش وقت خویش بمال ۱و بعد از تاریخ مذکور یعنی سنۀ ۳۹۱ معلوم نیست چه مقدار دیگر در حیات بوده است پس معلوم شد که کسائی اواخر دولت سامانیه و اوایل غزنویه را دریافته است و بهمین ملاحظه است که مصنف او را در عداد شعراء آل سامان میشمرد و عوفی در لباب الألباب در جزء شعراء غزنویه و هر دو صحیح است (رجوع کنید بلباب الألباب ج ۲ ص ۳۳-۳۹ و لغات اسدی ص ۲۷ ۲)
ص ۲۸ س ۴ بهرامی، هو ابو الحسن علی البهرامی السرخی غیر از صناعت شعر در فن عروض و قافیه نیز سرآمد زمانه بوده و در آن علم تسانیف دارد چون غایة العروضین و کنز القافیة و رسالۀ موسوم به خجسته، و شمس الدین محمد بن القیس در کتاب المعجم فی معایبر اشعار العجم مکرر از کتب او نقل کرده است و عصر وی بتحقیق معلوم نگردید، و مجمع الفصحاء او را معاصر سبکتکین دانسته و با وجود این وفات او را در سنۀ ۵۰۰ هجری مینویسد و این سهوی است عظیم چه وفات سبکتکین در سنۀ ۳۸۷ بوده است، (رجوع کنید بلباب الالباب ج ۳ ص ۵۵-۵۷ و لغات اسدی ص ۲۱ و مجمع الفصحاء ج ۱ ص ۱۷۳)،
ص و س ایضا زینتی، زینتی علوی از معاریف شعراء دربار سلطان محمود و پسرش سلطان مسعود بوده است ولی از اشعار او چیز قابلی بدست نیست (رجوع کنید بلباب الالباب ج ۲ ص ۳۹-۴۰ و لغات اسدی ص ۲)، ابو الفضل بیهقی در تاریخ مسعودی در ذکر مناقب سلطان مسعود گوید «و آنچه شعرا را بخشید خود اندازه نبود چنانکه در یک شب علوی زینتی [را] که شاعر بود یک پیل بخشید و هزار هزار درم چنانکه عیارش در ده درم
کلیات چهار مقاله جلد ۱
