برگه:Anvari poems.pdf/۳۸

دیوان انوری

۳۸

 

	رانده‌ای بر جهان تو آن احکام			کز خجالت رخ زمانه ترست
	پیش دست تو ابر چون دودست			نزد طبع تو بحر چون شمرست
	ذهن پاک تو ناطق وحی است			نوک کلک تو منشی سحرست
	در حصار حمایت حزمت			مرگ چون حلقه از برون درست
	مابقی را ز خوان خود پندار			هرچه بر خوان دهر ماحضرست
	مه و خورشید شوخ و بی‌شرمند			تا چرا بر سر توشان گذرست؟
	جاه تو آن شنیده، این دیده			مه مگر کور و آفتاب کرست؟
	بحقیقت بدان که مثل تو نیست			زیر گردون، مگر که بر زبرست
	آمدم با حدیث سیرت خویش			که نمودار مردمان سیرست
	بخدایی، که در دوازده میل			هفت پیکش همیشه در سفرست
	عمل کارگاه صنعت اوست			گر سواد مه، ار بیاض خورست
	بصفای صفی حق آدم			که سر انبیا و بوالبشرست
	بدعایی که کرد نوح نجی			که در آفاق ازو اثرست
	برضای خلیل ابراهیم			که بتسلیم در جهان سمرست
	بنماز و نیاز یعقوبی			در غم یوسفی، کش او پسرست
	بکف موسی کلیم کریم			بدم عیسییی که زنده‌گرست
	حق داود و لطف نعمت او			که ترا در بهشت منتظرست
	بسر مصطفی، شریف قریش			که ز جمع رسل عزیزترست
	بصفا و وفا و صدق عتیق			که دل و جان فروش و شرع خرست
	بدلیری و هیبت عمری			که ظهور شریعت از عمرست
	بحیا و حیات ذوالنورین			که حقیقت مؤلف سورست
	بکف و ذوالفقار مرتضوی			که بحرب اندرون چو شیر نرست
	حرمت جبرئیل روح امین			که بعصمت جهانش زیر پرست
	حق میکال، خواجهٔ ملکوت			که ز کروبیان مهینه‌ترست
	بصدا و ندای اسرافیل			که منادی و منهی حشرست
	بکمال و جلال عزراییل			که کمین‌دار جان جانورست