برگه:دیوان اطعمه.pdf/۱۹

۱۲

دیوان اطعمهٔ مولانا

---

---

	من بکویم صفت کندهٔ پرواری کرم			کو بکویند مرا مدّعیان کوفته خوار
	مطبخی قلیهٔ شامی بپز از بهر دلم			که بمرسوم تو افزون بکنم صد دینار

		چند ازین آش ترش نزد من آری همه روز
		سالها شد که بداغ حبشی‌ام بیمار

	(فصل خامس) صفت شاه همه عرضه کنم			که ببندی کمر خدمت او عاشق وار
	عقل عاجز شده از قلقلهٔ قلیه برنج			کشته در کنه چنین لقمه بسر چون پرکار
	در مزعفر بکمانم که چه وصفش کویم			آنکه حلوای عسل دارد ازو استظهار
	دست در دامن کشکک زن و اندیشه مکن			که نیابی به از آن لقمه دیکر در بازار
	مرهم جان و دل ماست هریسه روغن			برو ایخادم و چالاک بتعجیل بیار
	چه بکویم صفت نور رخ نان تنک			از سر سفره بافلاک رساند انوار

		اندران لحظه که نان کرده سر سفره نهند
		به از ان است که بر تختهٔ دیبا دینار

	(فصل سادس) صفت میوه بباید کردن			تا تر و تازه بچینی تو ز شاخ اشجار
	زانکه در خوان چنین میوه ضرورت باشد			مثل شفتالو و تالانه و انکور و انار
	سیب و زردالو و آلوچه و آلوبالو			باز انجیر وزیری و خیار خوشخوار
	چه بکویم صفت خربزه‌ٔ خوارزمی			که نظیرش نبود در همه چین و بلغار
	میل کلونده که دارد که مبارکبادش			بخت فیروز که افتاد ز غیبش بکنار
	هست در شهرا بر قوه خیار هندی			کز بزرکی بود آن تخم دو تا یک خروار

		مخوری انجکک و بوی کلک بیحاصل
		تا بریش خود و یاران نکنی تف بسیار

	(فصل سابع) همه از شیره و شربت کویم			نقلهائی که منوّر شود از وی ابصار
	خادما شربت پربرف و عرق پیش آور			با طبقهای پر از نقل و برویش دستار
	آمدم با صفت اشربهٔ عطّاران			شربت صندل و حمّاض تو یکیک بشمار