برگه:دیوان اطعمه.pdf/۱۸

۱۱

ابو اسحاق

---

---

	کوشت باید که مهرّا شده باشد در وی			زخمهائی که درو خیره بماند ابصار
	قلیهٔ باقلی و قلیهٔ سیب و ریواس			کزری باشد بر کوفتها کرد و صغار
	عشق سختو دل ما برد بیغما امروز			مطبخی خیز و برو دیک کلان نه بر بار

		(فصل ثالث) چو نهادیم بتوفیق خدای
		کوش کن تا بشمارم ز طعام بازار

	تابه بریان چه دکر صحبت بادنجان دید			از شعف سرخ برآمد بمثال کلنار
	وصف بریان مخلّا چه بکویم با تو			در زمانی که بود سبزی و نانش بکنار
	ور بکویم صفت قیمه و خاکینهٔ کرم			برود از دل هر مستمعی صبر و قرار
	شرح سیخک چه بکویم که ز بوی خوش او			من شدم مست و نشستست کبابی هشیار
	کافر ار جوشش زنّاج به بیند در جوش			جای آنست که در دم بکشاید زنّار
	سطلکی چند شراحی چه بموقع باشد			که بچینیم درین خوان ز یمین و ز یسار
	مار سختو که چو او حلقه زند درین دیک			من بپیچم بخود از آرزویش همچون مار
	باش تا کوکبهٔ مرغ مسمّن برسد			قاز و مرغابی و درّاج و کلنک طیّار
	زاغ پاسرخ و تهو باشد و درّاج سفید			ار دهی فاخته و مخلفهای قرقار
	کبک و کنجشک و کبوتر بچهای فربه			همه در روغن خود غرق شده تا منقار
	پایها کرده ببالا همه در صحن برنج			جوفهاشان همه پر کرده بمشک تاتار

		اینچنین مرغ مسمّن چو تو از هم بدری
		بوی نسرین و قرنفل برود در اقطار

	(فصل رابع) همه از آش ترش خواهم کفت			ای که صفرات کرفتست ز پار و پیرار
	دست در آش ترش زن که بغایت خوبست			تمر هندی و سماقست و دکر اش انار
	آش آلوچه خوش و معتدل آمد بمزاج			ای دل از آش چنین دست مداری زنهار
	آرزوئی که ترا هست بآب لیمو			شرح آن راست نیاید بهزاران طومار
	غوره‌با روشنی چشم ضعیفان باشد			زیره‌با همچو مفرّح ز برای بیمار
	صفت آش بنا کردم و عقلم میکفت			لوحش الله دکر از آش زرشک خوشخوار