برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۹۳

۲۶۳

۳۸۱	گر چه ما بندگان پادشهیم			پادشاهان ملک صبح‌گهیم		۳۱۵
	گنج در آستین و کیسه تهی			جام گیتی نما و خاک رهیم
	هوشیار حضور و مست غرور			بحر توحید و غرقهٔ گنهیم
	شاهد بخت چون کرشمه کند			ماش آیینهٔ رخ چو مهیم
	شاه بیدار بخت را هر شب			ما نگهبان افسر و کلهیم
	گو غنیمت شمار صحبت ما			که تو در خواب و ما بدیده گهیم
	شاه منصور واقفست که ما			روی همّت بهر کجا که نهیم
	دشمنانرا ز خون کفن سازیم			دوستانرا قبای فتح دهیم
	رنگ تزویر پیش ما نبود			شیر سرخیم و افعی سیهیم
		وام حافظ بگو که بازدهند
		کردهٔ اعتراف و ما گوهیم

۳۸۲	فاتحهٔ چو آمدی بر سر خستهٔ بخوان			لب بگشا که میدهد لعل لبت بمرده جان		۴۰۴
	آنکه بپرسش آمد و فاتحه خواند و میرود			گو نفسی که روح را میکنم از پیش روان
	ای که طبیب خستهٔ روی زبان من ببین			کاین دم و دود سینه‌ام بار دلست بر زبان