برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۹۳

۳۸۱گر چه ما بندگان پادشهیمپادشاهان ملک صبح‌گهیم۳۱۵ گنج در آستین و کیسه تهیجام گیتی نما و خاک رهیم هوشیار حضور و مست غروربحر توحید و غرقهٔ گنهیم شاهد بخت چون کرشمه کندماش آیینهٔ رخ چو مهیم شاه بیدار بخت را هر شبما نگهبان افسر و کلهیم گو غنیمت شمار صحبت ماکه تو در خواب و ما بدیده گهیم شاه منصور واقفست که ماروی همّت بهر کجا که نهیم دشمنانرا ز خون کفن سازیمدوستانرا قبای فتح دهیم رنگ تزویر پیش ما نبودشیر سرخیم و افعی سیهیم وام حافظ بگو که بازدهند کردهٔ اعتراف و ما گوهیم

۳۸۲فاتحهٔ چو آمدی بر سر خستهٔ بخوانلب بگشا که میدهد لعل لبت بمرده جان۴۰۴ آنکه بپرسش آمد و فاتحه خواند و میرودگو نفسی که روح را میکنم از پیش روان ای که طبیب خستهٔ روی زبان من ببینکاین دم و دود سینه‌ام بار دلست بر زبان