برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۹۲

۲۶۲

	مکن درین چمنم سرزنش بخودروئی			چنانکه پرورشم میدهند میرویم
	تو خانقاه و خرابات در میانه مبین			خدا گواه[۱] که هر جا که هست با اویم
	غبار راه طلب کیمیای بهروزیست			غلام دولت آن خاک عنبرین بویم
	ز شوق نرگس مست بلندبالائی			چو لاله با قدح افتاده بر لب جویم
		بیار می که بفتویّ حافظ از دل پاک
		غبار زرق بفیض قدح فروشویم

۳۸۰	بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم			که من دلشده این ره نه بخود می‌پویم		۳۶۱
	در پس آینه طوطی صفتم داشته‌اند			آنچه استاد ازل گفت بگو می‌گویم
	من اگر خارم و گر گل چمن آرائی هست			که از آن دست که او می‌کشدم[۲] می‌رویم
	دوستان عیب من بیدل حیران مکنید			گوهری دارم و صاحب نظری می‌جویم
	گر چه با دلق ملمّع می گلگون عیبست			مکنم عیب کزو رنگ ریا می‌شویم
	خنده و گریهٔ عشّاق ز جائی دگرست			می‌سرایم بشب و وقت سحر می‌مویم
	حافظم گفت که خاک در میخانه مبوی			گو مکن عیب که من مشک ختن می‌بویم

1. چنین است در اغلب نسخ، س ی: خدا گواست.
2. چنین است در نسخ قدیمه مانند خ ق نخ، سایر نسخ: که می‌پروردم.