برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۵۹

۲۲۹

	من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب			مهیمنا برفیقان خود رسان بازم
	خدایرا مددی ای رفیق ره تا من			بکوی میکده دیگر علم برافرازم
	خرد ز پیری من کی حساب برگیرد			که باز با صنمی طفل عشق می‌بازم
	بجز صبا و شمالم نمی‌شناسد کس			عزیز من که بجز باد نیست دمسازم
	هوای منزل یار آب زندگانی ماست			صبا بیار نسیمی ز خاک شیرازم
	سرشکم آمد و عیبم بگفت روی‌بروی			شکایت از که کنم خانگیست غمّازم
		ز چنگ زهره شنیدم که صبحدم میگفت
		غلام حافظ خوش لهجهٔ خوش آوازم

۳۳۴	گر دست رسد در سر زلفین تو بازم			چون گوی چه سرها که بچوگان تو بازم		۳۶۹
	زلف تو مرا عمر درازست ولی نیست			در دست سر مویی از آن عمر درازم
	پروانهٔ راحت بده ای شمع که امشب			از آتش دل پیش تو چون شمع[۱] گدازم
	آندم که بیک خنده دهم جان چو صراحی			مستان تو خواهم که گزارند نمازم
	چون نیست نماز من آلوده نمازی			در میکده زان کم نشود سوز و گدازم
	در مسجد و میخانه خیالت اگر آید			محراب و کمانچه ز دو ابروی تو سازم

1. ق: موم.