برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۶۰

۲۳۰

	گر خلوت ما را شبی از رُخ بفروزی			چون صبح بر آفاق جهان سر بفرازم
	محمود بود عاقبت کار درین راه			گر سر برود در سر سودای ایازم
		حافظ غم دل با که بگویم که درین دور
		جز جام نشاید که بود محرم رازم

۳۳۵	در خرابات مغان گر گذر افتد بازم			حاصل خرقه و سجّاده روان دربازم		۳۷۱
	حلقهٔ توبه گر امروز چو زهّاد زنم			خازن میکده فردا نکند در بازم
	ور چو پروانه دهد دست فراغ بالی			جز بدان عارض شمعی نبود پروازم
	صحبت حور نخواهم که بود عین قصور			با خیال تو اگر با دگری پردازم
	سرّ سودای تو در سینه بماندی پنهان			چشم تردامن اگر فاش نگردی رازم
	مرغ سان از قفس خاک هوائی گشتم			بهوائی که مگر صید کند شهبازم
	همچو چنگ ار بکناری ندهی کام دلم			از لب خویش چو نی یک نفسی بنوازم
	ماجرای دل خون گشته نگویم با کس			زانکه جز تیغ غمت نیست کسی دمسازم
		گر بهر موی سری بر تن حافظ باشد
		همچو زلفت همه را در قدمت اندازم