برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۱۸

۱۸۸

	بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبود			این همه قول و غزل تعبیه در منقارش
	ای که در کوچهٔ معشوقهٔ ما میگذری			بر حذر باش که سر میشکند دیوارش
	آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست			هر کجا هست خدایا بسلامت دارش
	صحبت عافیتت گر چه خوش افتاد ایدل			جانب عشق عزیزست فرومگذارش
	صوفی سرخوش ازین دست که کج کرد کلاه			بدو جام دگر آشفته شود دستارش
		دل حافظ که بدیدار تو خوگر شده بود
		نازپرورد وصالست مجو آزارش

۲۷۸	شرابی تلخ میخواهم که مردافکن بود زورش			که تا یکدم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش		۲۷۵
	سماط دهر دون پرور ندارد شهد آسایش			مذاق حرص و آز ای دل بشو از تلخ و از شورش
	بیاور می که نتوان شد ز مکر آسمان ایمن			بلعب زهرهٔ چنگیّ و مرّیخ سلح‌شورش
	کمند صید بهرامی بیفکن جام جم بردار			که من پیمودم این صحرا نه بهرامست و نه گورش
	بیا تا در میِ صافیت رازِ دهر بنمایم			بشرط آنکه ننمائی بکج طبعان دل کورش
	نظر کردن بدرویشان منافیّ بزرگی نیست			سلیمان با چنان حشمت نظرها بود با مورش
	کمان ابروی جانان نمی‌پیچد سر از حافظ			ولیکن خنده می‌آید بدین بازوی بی زورش