برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۸۷

۱۵۷

	گفتم که نوش لعلت ما را بآرزو کُشت			گفتا تو بندگی کن کو بنده پرور آید
	گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد			گفتا مگوی با کس تا وقت آن درآید
		گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد
		گفتا خموش حافظ کاین غصّه هم سر آید

۲۳۲	بر سر آنم که گر ز دست بر آید			دست بکاری زنم که غصه سر آید		۱۸۷
	خلوت دل نیست جای صحبت اضداد			دیو چو بیرون رود فرشته درآید
	صحبت حکّام ظلمت شب یلداست			نور ز خورشید جوی بو که برآید
	بر در ارباب بی‌مروّت دنیا			چند نشینی که خواجه کی به درآید
	ترک گدائی مکن که گنج بیابی			از نظر رهروی که در گذر آید
	صالح و طالح متاع خویش نمایند			تا که قبول افتد و که در نظر آید
	بلبل عاشق تو عمر خواه که آخر			باغ شود سبز و شاخ گل ببر آید
		غفلت حافظ در این سراچه عجب نیست
		هر که بمیخانه رفت بیخبر آید

۲۳۳	دست از طلب ندارم تا کام من بر آید			یا تن رسد بجانان یا جان ز تن بر آید		۱۹۰