برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۸۸

۱۵۸

	بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر			کز آتش درونم دود از کفن برآید
	بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران			بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید
	جان بر لبست و حسرت در دل که از لبانش			نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید
	از حسرت دهانش آمد بتنگ جانم			خود کام تنگدستان کی زان دهن برآید
		گویند ذکر خیرش در خیل عشقبازان
		هر جا که نام حافظ در انجمن برآید

۲۳۴	چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید			ز باغ عارض ساقی هزار لاله برآید		۲۱۰
	نسیم در سر گل بشکند کُلالهٔ سنبل			چو از میان چمن بوی آن کُلاله برآید
	حکایت شب هجران نه آن حکایت حالیست			که شمّهٔ ز بیانش بصد رساله برآید
	ز گرد خوان نگون فلک طمع نتوان داشت			که بی ملالت صد غصّه یک نواله برآید
	بسعی خود نتوان برد پی بگوهر مقصود			خیال باشد کاین کار بی‌حواله برآید
	گرت چو نوح نبی صبر هست در غم طوفان			بلا بگردد و کام هزارساله برآید
		نسیم زلف تو چون بگذرد بتربت حافظ
		ز خاک کالبدش صد هزار لاله برآید