انوری (مقطعات)/درین دو روزه توقف که بو که خود نبود

by انوری

	درین دو روزه توقف که بو که خود نبود			درین مقام فسوس و درین سرای فریب
	چرا قبول کنم از کس آنکه عاقبتش			ز خلق سرزنشم باشد از خدای عتیب
	مرا خدای تعالی ز آسیای فراز			که عقل حاصل آنرا نیاورد به حسیب
	چو می‌دهد همه چیزی به قدر حاجت من			چنان که بی‌خبر سیب ماه رنگ به سیب
	ز بهر حفظ حیات آنچه بایدم ز کفاف			ز بهر کسب کمال آنچه بایدم ز کتیب
	هزار سال اگر عمر من بود به مثل			مرا نیاز نیاید به آسیای نشیب
	دو نعمتست مرا کان ملوک را نبود			به روز راحت شکر و به روز رنج شکیب