انوری (قصاید)/دوش سلطان چرخ آینه فام

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' انوری (قصاید)  از انوری
(دوش سلطان چرخ آینه فام)
'


 دوش سلطان چرخ آینه فامآنکه دستور شاه راست غلام 
 از کنار نبردگاه افقچون به دست غروب داد زمام 
 دیدم اندر سواد طره‌ی شبگوشوار فلک ز گوشه‌ی بام 
 گفتم آن نعل خنگ دستورستقرةالعین و فخر آل نظام 
 آسمان گفت کاشکی هستیکه نهد خنگ او به ما بر گام 
 گفتم آن چیست پس بگو برهانآسمان با دریغ و درد تمام 
 گفت ربی و ربک الله گویگفتم آوخ هلال ماه صیام 
 گفت آری مدام نتوان کردبر بساط وزیر شرب مدام 
 شبکی چند احتباس شرابروزکی چند احتماء طعام 
 همچو انعام تا کی از خور و خوابنوبت فاتحه است والانعام 
 طیره گشتم ازو والحق بودجای آن طیرگی در آن هنگام 
 ماه چون در حجاب می‌نوشداز سرای سپهر مینافام 
 خیمه‌ای دیدم از زمانه برونواندران خیمه درج کرده خیام 
 مجمعی از مخدرات دروهمه آتش لباس و آب اندام 
 سکنه‌شان را مدار بی‌آغازساکنان را مسیر بی‌فرجام 
 تیر در هجر چهره‌ی زهرهگشته از اشتیاق بی‌آرام 
 زهره در پیش چشم بهمن و دیبه کفی بربط و به دیگر جام 
 تیغ مریخ پیش صیقل قلبتخت خورشید زیر سایه‌ی شام 
 دلو کیوان در اوفتاده به چاهماهی مشتری بجسته ز دام 
 توامان در ازاء ناوک قوسمنع را خصم‌وار کرده قیام 
 حدی مفتون خوشه‌ی گندمبره مذبوح خنجر بهرام 
 اسد اندر کمین کینه‌ی ثورکام بگشاده تا بیابد کام 
 در ترازوی چرخ چیزی نهجز مراد لام و غبن کرام 
 جویبار مجره را سرطانزیر پی درکشیده بود و خرام 
 هر زمانی مسیر کلک شهاببر زبان رقم به وجه پیام 
 ساکنان سواد مسکون رادادی از راز روزگار اعلام 
 راست همچون مسیر کلک وزیرکه دهد ملک را قرار و نظام 
 صاحب آن ذوالجلالتین که هستبر ازو ذوالجلال والاکرام 
 افتخار انام ناصر دینصدر اسلام و اختیار انام 
 صاهربن مظفر آنکه ظفررایتش را ملازمست مدام 
 آنکه از بهر خدمتش بنددنقش تصویر نطفه در ارحام 
 آنکه از بهر مدحتش زایدگوهر نظم و نثر در اوهام 
 آن تمامی که روز استغناشنه ز نقصان نشان گذاشت نه نام 
 متصل مدتی که باقی شدبه طفیل بقای او ایام 
 آنکه خشمش طلایه‌ی زحمتوانکه عفوش بهانه‌ی انعام 
 آنکه خورشید آسمان بگزاردسایه‌ها را ز نور رایش وام 
 ژاله خورشید شعله بارد اگردرجهد برق خاطرش به غمام 
 آسمان در ازاء حکم روانشخط باطل کشید بر احکام 
 دور او آنگه آسمان را حکمآسمان باری از کجا و کدام 
 ای ز پاس تو تیره آب ستموز شکوه تو نان حادثه خام 
 تیغ باس تو تا کشیده شدستحادثه خنجرست و حبس نیام 
 چون جلای خدای جای تو خاصچون عطای خدای جود تو عام 
 اصطناعت چو آب جان‌پرورانتقامت چو خاک خون‌آشام 
 شاکر نعمتت وضیع و شریفعاشق خدمتت خواص و عوام 
 زیر طوق تو گردون شب و روزلوح داغ تو شانه‌ی دد و دام 
 بی‌زمین بوس نور و سایه ندادسده‌ی ساحت ترا ابرام 
 که بود دهر کت نبوسد خاکچکند چرخ کت نباشد رام 
 جذب عدلت به خاصیت بکشدبا عرق راز مجرمان ز مسام 
 بر دوام تو عدل تست دلیلعدل باشد بلی دلیل دوام 
 بانفاذت ز گرگ بستانددیت کشتگان خود اغنام 
 تشنگان زلال لطفت رانکند تلخ ناامیدی کام 
 کشتگان سموم قهر تراحشر ناممکن است روز قیام 
 خون خصمت حلال دارد چرخور بود در حریم بیت حرام 
 خاضع آید کلاه گوشه‌ی عرشگوشه‌ی بالش ترا به سلام 
 فیض عقلت نفوس انجم رابه سعادت همی کنند الهام 
 عالیا پایه‌ی مدیح تو وایکه چه پرها بریختند اوهام 
 من کیم تا به آستانش رسددست نطقم ز آستین کلام 
 انوری هم حدیث لااحصیبس دلیری مکن لکل مقام 
 سخنت چون الف ندارد هیچچه کشی از پی قبولش لام 
 ای جوادی که ازدحام سحاببا کفت هست التیام لام 
 تا به اجسام قائمند اعراضتا به اعراض باقیند اجسام 
 بی‌تو اجسام را مباد بقابی‌تو اعراض را مباد قیام 
 گل عز تو در بهار وجودتازه باد و عدم گرفته ز کام 
 با مرادت سپهر سست مهاربا حسودت زمانه سخت لگام 
 درگهت را سیاست از حجابخضرتت را سیادت از خدام