انوری (قصاید)/جرم خورشید دوش چون گه شام

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' انوری (قصاید)  از انوری
(جرم خورشید دوش چون گه شام)
'


 جرم خورشید دوش چون گه شامسر به مغرب فرو کشید تمام 
 از بر خیمه‌ی سپهر بتافتماه رزین او چو ماه خیام 
 چون طناب شفق ز هم بگسستشب فرو هشت پرده‌های ظلام 
 گفتیی چرخ پرده‌ی کحلیستاز پسش لعبتان سیم‌اندام 
 به تعجب همی نظر کردیممن و معشوق من ز گوشه‌ی بام 
 گاه در دور و جنبش افلاکگاه در سیر و تابش اجرام 
 گفتیی مهرهای سیمابیستبر سر حقه‌های مینافام 
 این ز تاثیر آن نموده اثروان به تدبیر این سپرده زمام 
 محدث صد هزار آرامشلیکن اندر نهاده بی‌آرام 
 نه یکی را بدایت و آغازنه یکی را نهایت و انجام 
 تیر در پیش چهره‌ی زهرهاز خجالت همی شکست اقلام 
 زهره در بزم خسرو از پی لهوبه کفی بربط و به دیگر جام 
 تیغ مریخ در دم عقربتخت خورشید بر سر ضرغام 
 دلو کیوان در اوفتاده به چاهماهی مشتری رمیده ز دام 
 توامان گشته در برابر قوسسپر یکدگر به دفع خصام 
 جدی مفتون خوشه‌ی گندمبره مذبوح خنجر بهرام 
 اسد اندر تحیر از پی ثورکام بگشاده تا بیابد کام 
 مایل یکدگر ز نیک و ز بدکفه‌های ترازوی اقسام 
 گه به جوی مجره در سرطانخارج از استوا همی زد گام 
 گه به کلک شهاب دست اثیربه فلک بر همی کشید ارقام 
 گفتیی کلک خواجه در دیوانملک را می‌دهد قرار و نظام 
 خواجه‌ی خواجگان هفت اقلیمناصر دین حق رضی انام 
 بوالمظفر که رایت ظفرشآیتی شد به نصرت اسلام 
 آنکه با حکم او قضا و قدرخط باطل کشیده بر احکام 
 وانکه از بهر او شهور و سنینداغ طاعت نهند بر ایام 
 خواهد از رای روشنش هر روزجرم خورشید روشنایی وام 
 گیرد از کلک و دفترش هردمقلم و دفتر عطارد نام 
 زیبدش مهر چرخ مهر نگینشایدش طرف چرخ طرف‌ستام 
 صلح کرد از توسط عدلشباز با کبک و گرگ با اغنام 
 بخل را مائده‌ی سخاوت اومعده‌ی آز پر کند ز طعام 
 زهره در سایه‌ی عنایت اوتیغ مریخ برکشد ز نیام 
 ای به وقت کفایت و دانشپخته‌ی چرخ پیش علم تو خام 
 وی به گاه صلابت و کوششتوسن دهر زیر ران تو رام 
 شاکر نعمتت وضیع و شریفزایر درگهت خواص و عوام 
 عدل تو آیتی است از رحمتجود تو عالمست از انعام 
 پیش دستت به جای قطر مطراز خجالت عرق چکد ز غمام 
 به شرف برگذشتی از افلاکبه هنر درگذشتی از افهام 
 گر بگویی کفایت تو کشدبر سر توسن زمانه لگام 
 ور بخواهی سیاست تو کنددیده‌ی باشه آشیان حمام 
 در حساب تو مضمرست اجلگوییا هست او چو جرم حسام 
 در رضای تو لازمست صوابگوییا هست حرف و صوت کلام 
 رود از سهم در مظالم توراز خصم تو با عرق ز مسام 
 گیرد از امن در حوالی تومرغ و ماهی چو در حرم احرام 
 نکند با عمارت عدلتآن خرابی که پیش کرد مدام 
 بر دوام تو عدل تست دلیلعدل باشد بلی دلیل دوام 
 نور رایت نجوم گردون رااز حوادث همی دهد اعلام 
 فیض عقلت نفوس انجم رابر سعادت همی کند الهام 
 از پی خدمت تو بندد طبعنقش تصویر نطفه در ارحام 
 وز پی مدحت تو زاید عقلگوهر نظم و نثر در اوهام 
 نیست ممکن ورای همت توکه کند هیچ آفریده مقام 
 خود برازوی وجود ممکن نیستبس مقامی نه در وجود کدام 
 تشنگان شراب لطفت رایاس تلخی نیارد اندر کام 
 کشتگان سنان قهر تراحشر ناممکن است روز قیام 
 ای ز طبع تو طبعها خرموی ز عیش تو عیشها پدرام 
 بنده سالیست تا درین خدمتگه به هنگام و گاه بی‌هنگام 
 دهد از جنس دیگرت زحمتآرد از نوع دیگرت ابرام 
 آن همی بیند از تهاون خویشکه بدان هست مستحق ملام 
 وان نمی‌بیند از مکارم توکه به شرحش توان نمود قیام 
 شد مکرم ز غایت کرمتکرم الحق چنین کنند کرام 
 تا به اجسام قایمند اعراضتا به اعراض باقیند اجسام 
 بی‌تو اجسام را مباد بقابی‌تو اعراض را مباد قوام 
 ساحت آسمانت باد زمینخواجه‌ی اخترانت باد غلام 
 چرخ بر درگه تو از اوباشبخت در حضرت تو از خدام 
 بر سرت سایه‌ی ملوک و ملکبر کفت ساغر مدام مدام 
 ماه عیدت به فرخی شده نووز تو خشنود رفته ماه صیام