انوری (قصاید)/ای ملک ترا عرصه‌ی عالم سرکویی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' انوری (قصاید)  از انوری
(ای ملک ترا عرصه‌ی عالم سرکویی)
'


 ای ملک ترا عرصه‌ی عالم سرکوییاز ملک تو تا ملک سلیمان سرمویی 
 بی‌موکب جاه تو فلک بیهده تازیبا حجت عدل تو ستم بیهده گویی 
 خاقانت نخوام که سزاوار خطابتحرفی نستد هیچ زبانی ز گلویی 
 تو سایه‌ی یزدانی و بی‌حکم تو کس رااز سایه‌ی خورشید نه رنگی و نه بویی 
 مهدی جهانی تو که دجال حوادثاز حال به حالی شده وز خوی به خویی 
 جز در جهت باره‌ی عدل تو نیفتدهرکس که اشارت کند امروز به سویی 
 جز رحمت و انصاف تو هم‌خانه نیابندهر صادر و وارد که درآیند به کویی 
 جستند و ز کان تو برآمد گهر ملکآری نرسد ملک به هر گمشده جویی 
 بدخواه تو خود را به بزرگی چو تو داندلیکن مثلست آنکه چناری و کدویی 
 در نسبت فرمان تو هستند عناصرچون چار عیال آمده در طاعت شویی 
 بی‌رای تو خورشید نتابد غم او خورکو نیز در این کوکبه دارد تک و پویی 
 با دست تو گر ابر نبارد کم او گیرجایی که تو باشی که کند یاد چنویی 
 گفتم که جهان جمله چو گوییست به صورتگفتند حدیثیست محال از همه رویی 
 المنة لله که همی بینمش امروزاندر خم چوگان مراد تو چو گویی 
 نصرت به‌لب چشمه‌ی شمشیر تو بگذشتآن کرده ز خون حاصل هر معرکه جویی 
 سقای سر کوی امل خصم ترا دیدفریاد برآورد که سنگی و سبویی 
 ای خصم ترا حادثه چون سایه ملازمآن رنگ نیابد به از آن هیچ رکویی 
 حال بد بدخواه تو مانند پیازیستمویی نبرد در مزه توییش به تویی 
 تا هست فلک باعث نرمی و درشتیتا هست شب آبستن زشتی و نکویی 
 در ملک تو اوراد زبانها همه این بادکای ملک ترا عرصه‌ی عالم سر کویی 
 ای خداوندی که مقصود بنی‌آدم توییکارساز دولت و فرمان‌ده عالم تویی 
 آفرینش خاتمی آمد در انگشت قضاگر جهان داند وگرنه نقش این خاتم تویی 
 ماتم سنجر اگر قتل ملکشه تازه کردای ملکشاه معظم سور آن ماتم تویی 
 ملک مشرق گر ترا شد ملک مغرب هم تراستشاه ایران گر تویی دارای توران هم تویی 
 هرکه دارد از تو دارد اسم و رسم خسرویشاه اعظم شان تست و خسرو اعظم تویی 
 مور و مار و مرغ و ماهی جمله در حکم تواندگم مکن انگشتری کاکنون بجای جم تویی 
 یوسف و موسی و عیسی نیستی لیک از ملوکشاه یوسف روی و موسی دست و عیسی‌دم تویی 
 حمله بی‌شرک پذیری جمله بی‌منت دهیخسروا در یک قبا صد رستم و حاتم تویی 
 پادشاه نسل آدم تا جهان باشد تو باشزانکه اهل پادشاهی از بنی آدم تویی 
 فایض است از رایت و از پرچمت صبح و سحرآنکه او را صبح رایت وز سحر پرچم تویی 
 زهی ز روی بزرگی خلاصه‌ی دنییعلو قدر تو برهان آسمان دعوی 
 به اهتمام تو دایم عمارت عالمز التفات تو خارج عداوت دنیی 
 تویی که مفتی کلک تو در شریعت ملکبه امر و نهی امور جهان دهد فتوی 
 تویی که منهی رای تو بی‌وسیلت وحیز گرم و سرد نهان قضا کند انهی 
 سپهر گفت به جاه از زمانه افزونیبه صدهزار زبان هم زمانه گفت آری 
 چو کان عریق بود گوهرش نفیس آیدشناسد آنکه تامل کند در این معنی 
 کدام گوهر و کان عریق‌تر که بودگهر محمد مسعود و کان علی یحیی